Rutwica — z tej rośliny wywodzi się metformina?

Cel badania: Metformina (dimetylobiguanid) stała się preferowanym doustnym lekiem pierwszego rzutu obniżającym stężenie glukozy we krwi w leczeniu cukrzycy typu 2. Jej historia jest związana z Galega officinalis (znaną również jako rutwica lekarska), tradycyjnym europejskim lekiem ziołowym, o którym stwierdzono, że jest bogaty w guanidynę; w 1918 roku wykazano, że obniża ona stężenie glukozy we krwi.

Wyniki: Przyszłość metforminy była niepewna, a jej reputację nadszarpnęło powiązanie z innymi biguanidami, mimo oczywistych różnic. Zdolność metforminy do przeciwdziałania insulinooporności i leczenia hiperglikemii o początku w wieku dorosłym bez przyrostu masy ciała ani zwiększonego ryzyka hipoglikemii stopniowo zyskiwała uznanie w Europie, a po intensywnej weryfikacji metforminę wprowadzono do USA w 1995 roku. Długoterminowe korzyści sercowo-naczyniowe metforminy wykazało w 1998 roku brytyjskie prospektywne badanie cukrzycy (UK Prospective Diabetes Study, UKPDS), dostarczając nowego uzasadnienia dla stosowania metforminy jako początkowej terapii hiperglikemii w cukrzycy typu 2. Sześćdziesiąt lat po wprowadzeniu do leczenia cukrzycy metformina stała się najczęściej przepisywanym lekiem obniżającym stężenie glukozy na świecie i ma potencjał do dalszych zastosowań terapeutycznych.

Cel badania: Metformina jest powszechnie stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2. Jest biguanidem opracowanym na podstawie galeginy, pochodnej guanidyny występującej w Galega officinalis (lilaku francuskim).

Wyniki: Ogólnie wpływ wariantów strukturalnych OCT i innych transporterów kationów na farmakokinetykę metforminy wydaje się niewielki, a późniejszy wpływ na odpowiedź kliniczną jest również ograniczony. Jednak różnice międzyosobnicze w poziomie ekspresji OCT1 i OCT3 w wątrobie są bardzo duże i mogą w większym stopniu przyczyniać się do zróżnicowania wychwytu metforminy przez wątrobę i jej działania klinicznego. Kwasica mleczanowa jest obawianym działaniem niepożądanym leków z grupy biguanidów, ale jej częstość występowania u pacjentów leczonych metforminą jest bardzo mała. Sugerujemy, aby średnie stężenie metforminy w osoczu w ciągu przedziału dawkowania utrzymywać poniżej 2.5 mg/L, by zminimalizować ryzyko wystąpienia tego działania niepożądanego.

Cel badania: Metformina (dimetylobiguanid) wywodzi się ze stosowania Galega officinalis jako roślinnego środka na objawy przypisywane cukrzycy. Od pierwszego klinicznego zastosowania metforminy jako leku obniżającego stężenie glukozy w 1957 roku lek ten stał się farmakologiczną opcją pierwszego rzutu, wspomagającą interwencje dotyczące stylu życia w leczeniu cukrzycy typu 2 (T2D).

Wyniki: Metforminę można łatwo łączyć z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, można ją przepisywać w stanie przedcukrzycowym, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju T2D, a w niektórych regionach stosuje się ją w celu wspomagania kontroli glikemii w ciąży. Ze względu na różnorodność działania, ustalony profil bezpieczeństwa i opłacalność metformina jest oceniana pod kątem dalszych możliwych zastosowań klinicznych. Stosowanie metforminy wymaga odpowiedniej czynności nerek, aby lek mógł być eliminowany, i może powodować początkowe działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, które można złagodzić, przyjmując lek z posiłkami lub stosując postać o przedłużonym uwalnianiu. Metformina stanowi zatem cenny środek terapeutyczny, który można stosować na wszystkich etapach naturalnego przebiegu T2D.

Cel badania: Zmiany metaboliczne często towarzyszą różnym nowotworom i są uznawane za czynniki przyczyniające się do progresji nowotworu, inwazji i przerzutów. Zmiana przeznaczenia leków, strategia stosowana w odkrywaniu leków, wykorzystuje istniejącą wiedzę, aby na podstawie danych klinicznych lub dowodów biologicznych wskazywać znane leki jako środki do nowych zastosowań.

Wyniki: Metformina jest często stosowana łącznie ze statynami w celu zbadania ich potencjalnych synergistycznych efektów. Połączenie metforminy i simwastatyny wzbudziło duże zainteresowanie w badaniach nad nowotworami ze względu na potencjalne korzyści w zakresie zapobiegania nowotworom i ich leczenia. W niniejszym przeglądzie analizujemy wpływ metforminy i simwastatyny, stosowanych osobno i łącznie, na kluczowe cechy nowotworów oraz to, jak to połączenie wpływa na ekspresję biomolekuł i powiązane szlaki sygnałowe. Podsumowujemy również badania przedkliniczne, w tym badania kliniczne, dotyczące skuteczności, bezpieczeństwa i potencjalnych zastosowań zmiany przeznaczenia metforminy i simwastatyny w terapii nowotworów.