Krokosz barwierski — fałszywy szafran, który obniża cholesterol?

Cel badania: Carthamus tinctorius L. ma długą historię stosowania etnomedycznego w leczeniu różnych dolegliwości. Niniejszy przegląd dotyczy botaniki, etnofarmakologii, fitochemii, działania farmakologicznego i zastosowań klinicznych krokosza, a jego celem jest rozwinięcie obecnych badań w tej dziedzinie.

Wyniki: W latach 1978 – kwiecień 2025 zidentyfikowano różne aktywne metabolity, obejmujące głównie flawonoidy, poliacetyleny i alkaloidy, przy czym dominującą grupę stanowiły flawonoidy. Ekstrakty i metabolity pochodzące z krokosza wykazują różnorodne aktywności biologiczne, w tym działanie przeciwutleniające, hepatoprotekcyjne, przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. W praktyce klinicznej skuteczne składniki krokosza wykorzystuje się w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego, cukrzycy, schorzeń wątroby i dróg żółciowych, słabego krążenia, nagłej głuchoty oraz innych dolegliwości. W niniejszym przeglądzie przedstawiono badania dotyczące krokosza w dziedzinach etnofarmakologii, fitochemii, aktywności farmakologicznej i zastosowań klinicznych. Wiadomo, że krokosz zawiera różnorodne związki, a zwłaszcza flawonoidy wykazują znaczącą aktywność farmakologiczną.

Cel badania: Carthamus tinctorius L. jest wielofunkcyjną rośliną uprawną o znaczeniu towarowym.

Wyniki: W niniejszej pracy przedstawiono kompleksowe i aktualne informacje na temat fitochemii i farmakologii C. tinctorius. Informacje te będą pomocne w dalszym badaniu potencjału terapeutycznego C. tinctorius i mogą wskazać możliwości przyszłych badań.

Cel badania: Carthamus tinctorius L. jest powszechnie znany jako krokosz barwierski.

Wyniki: olejku eterycznego z kwiatów tinctorius. Dzięki łatwemu pozyskiwaniu rośliny, jej szerokiemu rozpowszechnieniu i znaczącej aktywności biologicznej stała się ona zarówno żywnością, jak i lekiem w wielu częściach świata. W niniejszym przeglądzie przedstawiono kompleksową analizę aspektów botanicznych, chemicznych i farmakologicznych C. tinctorius.

Cel badania: Krokosz barwierski (Carthamus tinctorius L.), znany również jako Honghua, blueflower lub prickly safflower, jest rośliną leczniczą skuteczną w pobudzaniu krążenia krwi, udrażnianiu meridianów, usuwaniu zastoju krwi i łagodzeniu bólu. Krokosz zawiera złożone składniki chemiczne, w tym flawonoidy, alkaloidy, kwasy organiczne, barwniki itp.

Wyniki: Wraz z szeroko zakrojonymi badaniami naukowców nad aktywnymi mechanizmami i celami flawonoidów krokosza stwierdzono, że perspektywy ich zastosowania w medycynie są bardzo szerokie. W niniejszym przeglądzie wykorzystano takie słowa kluczowe, jak „Carthamus tinctorius L.”, „safflower”, „flavonoids”, „therapeutic effect”, „mechanism”, „application” itp., aby wyszukać odpowiednie badania opublikowane do stycznia 2025 r. w wielu uznanych na świecie bazach danych (w tym PubMed, Web of Science, CNKI, Wan fang, Sci Finder, Elsevier, cnipa), ostatecznie włączając 143 wysokiej jakości badania. Reprezentatywne ilustracje przygotowano za pomocą oprogramowania BioRender i ChemDraw, aby skupić się na przedstawieniu mechanizmów działania i celów flawonoidów krokosza. W artykule tym systematycznie omówiono działanie farmakologiczne flawonoidów krokosza oraz ich zastosowania w różnych dziedzinach w ostatnich latach, mając na celu dostarczenie wskazówek teoretycznych i podstaw naukowych dla kompleksowego wykorzystania zasobów krokosza i dalszych badań.

Cel badania: Uszkodzenie mięśnia sercowego związane z niedokrwieniem/reperfuzją (MIRI) jest poważnym powikłaniem w leczeniu ostrego zawału mięśnia sercowego, które znacznie pogarsza wyniki kliniczne. Hydroksyżółty barwnik krokoszowy A (HSYA), naturalny związek pochodzący z Carthamus tinctorius L., został zatwierdzony przez National Medical Products Administration do leczenia chorób układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego.

Wyniki: Stwierdziliśmy, że podawanie HSYA myszom z MIRI istotnie zmniejszało rozmiar zawału mięśnia sercowego, poprawiało czynność serca, hamowało apoptozę i przywracało bioenergetykę mięśnia sercowego poprzez zwiększenie produkcji ATP i równoważenie poziomu NAD+/NADH. W komórkach H9c2 uszkodzonych przez H/R HSYA w sposób zależny od dawki zmniejszał uszkodzenia mitochondriów, ograniczał wytwarzanie reaktywnych form tlenu, hamował otwieranie mitochondrialnych porów przejściowej przepuszczalności i wspomagał mitochondrialny metabolizm energetyczny, w tym glikolizę i fosforylację oksydacyjną. Profilowanie białek oparte na aktywności cysteiny (Cys) wykazało, że jako główny cel HSYA zidentyfikowano dehydrogenazę jabłczanową 1 (MDH1), kluczowy enzym metaboliczny uczestniczący w utrzymaniu homeostazy mitochondrialnego metabolizmu energetycznego. HSYA kowalencyjnie aktywował MDH1 za pośrednictwem reszty Cys 137, wspomagając w ten sposób aktywność enzymatyczną MDH1 w zakresie bioenergetyki i przywracając homeostazę mitochondrialnego metabolizmu energetycznego.

Cel badania: Włóknienie wątroby jest kluczowym czynnikiem determinującym postęp przewlekłej choroby wątroby (CLD). Całkowite flawonoidy z Carthamus tinctorius L.

Wyniki: Dalsze badania mechanistyczne wykazały, że TFCTL wywierają działanie przeciwzwłóknieniowe poprzez hamowanie szlaku Hedgehog i aktywowanie procesu autofagii. Działanie przeciwzwłóknieniowe TFCTL zostało częściowo zniesione przez inhibitor autofagii 3-MA. Ponadto agonista Hedgehog PUR nie tylko przeciwdziałał działaniu przeciwzwłóknieniowemu TFCTL, lecz także hamował aktywację autofagii wywołaną przez TFCTL. Podsumowując, nasze badanie wykazało, że TFCTL łagodzą włóknienie wątroby poprzez hamowanie sygnalizacji Hedgehog, a następnie pobudzanie autofagii, co wskazuje na ich potencjał jako środka terapeutycznego w leczeniu włóknienia wątroby.

Cel badania: Retinopatia cukrzycowa (DR) współwystępująca z objawami depresyjnymi stanowi poważne wyzwanie dla zdrowia publicznego. Ograniczenia monoterapii i złożone wzajemne oddziaływanie DR i depresji wskazują na potrzebę kompleksowych, zintegrowanych strategii leczenia.

Wyniki: Leczenie ACHP istotnie łagodziło hiperglikemię, ścieńczenie siatkówki i zachowania podobne do depresyjnych u myszy modelowych. Analiza multiomiczna wykazała, że ACHP przywracał równowagę mikrobioty jelitowej poprzez zwiększenie liczebności korzystnych bakterii Lactobacillus i zmniejszenie liczebności patogennych rodzajów, takich jak Dubosiella i Faecalibaculum, a także zmieniał mikrobiotę oka, ograniczając prozapalne bakterie Achromobacter i Pseudomonas. ACHP poprawiał integralność bariery jelitowej poprzez zwiększenie ekspresji okludyny, ZO-1 i MUC-2 oraz osłabiał ogólnoustrojowe i neurozapalne reakcje poprzez obniżenie poziomów LPS, TNF-α, IL-6 i IL-1β. Profilowanie metabolomiczne wykazało, że ACHP normalizował metabolizm glicerofosfolipidów — kluczowy dla ograniczenia stanu zapalnego i stresu oksydacyjnego — w szczególności poprzez hamowanie PLA2 i COX-2 oraz zwiększanie ekspresji PPARγ. Analiza sieci korelacji dodatkowo podkreśliła wzajemne powiązania mikrobioty jelitowej i oka, markerów zapalnych oraz metabolitów, wskazując na centralną rolę osi jelito–oko–mózg.

Cel badania: Carthamus tinctorius L., tradycyjny lek ziołowy stosowany w miażdżycy (AS), ma nie do końca poznane mechanizmy terapeutyczne. Celem tego badania było zbadanie działania terapeutycznego i mechanizmów nan pęcherzyków pochodzących z Carthamus tinctorius L. (CDNV) w leczeniu AS.

Wyniki: CDNV z powodzeniem wyizolowano i oczyszczono z lizatów tkanek Carthamus tinctorius L. Miały kształt spodka lub miseczki, średni rozmiar cząstek 142.6 ± 0.7 nm oraz wykazywały ekspresję markerów EV CD63 i TSG101. CDNV zawierały białka, małe RNA i metabolity, w tym związek terapeutyczny HSYA. Sekwencjonowanie małych RNA zidentyfikowało 95 miRNA, z których 10 wspólnych miRNA stanowiło 72.63% wszystkich miRNA. MiRNA te były ukierunkowane na geny uczestniczące w adhezji komórek, apoptozie i proliferacji komórek, co wskazuje na ich znaczenie w chorobach układu sercowo-naczyniowego. CDNV podawane doustnie zachowywały stabilność w przewodzie pokarmowym, wchłaniały się do krwiobiegu i gromadziły w wątrobie, płucach, sercu i aorcie. Istotnie zmniejszały obciążenie blaszkami miażdżycowymi u myszy ApoE-/- i wykazywały lepsze działanie niż HSYA.

Cel badania: Rekombinowany ludzki czynnik wzrostu fibroblastów 10 (rhFGF-10) jest często stosowany w leczeniu pacjentów z urazami skóry. Może również pobudzać wzrost włosów.

Wyniki: Zidentyfikowaliśmy linię krokosza, która była nosicielem transgenu i wykazywała ekspresję białka oleozyna-rhFGF-10 o masie 45 kDa. Oleozyna-rhFGF-10 związana z ciałkami olejowymi wchłaniała się przez skórę z większą wydajnością i szybciej niż rhFGF-10 uzyskany z ekspresji prokariotycznej. Oleozyna-rhFGF-10 również skuteczniej niż rhFGF-10 przyspieszała zamykanie ran i wzrost włosów. Zastosowanie oleozyny-rhFGF-10 w ciałkach olejowych sprzyjało jej przenikaniu przez skórę, zapewniając podstawę do uzyskania lepszych efektów terapeutycznych w przyspieszaniu gojenia ran i wzrostu włosów.

Cel badania: Naturalne składniki od wieków stosuje się w pielęgnacji i leczeniu skóry. Zainteresowanie wpływem roślin na zdrowie wzrosło ostatnio ze względu na ich bezpieczeństwo i przydatność w opracowywaniu leków oraz kosmetyków.

Wyniki: Naturalne składniki od wieków stosuje się w pielęgnacji i leczeniu skóry. Zainteresowanie wpływem roślin na zdrowie wzrosło ostatnio ze względu na ich bezpieczeństwo i przydatność w opracowywaniu leków oraz kosmetyków. Od dawna znane surowce roślinne, podobnie jak nowo odkryte, są coraz częściej wykorzystywane w naturalnych produktach pochodzenia roślinnego.