Prawoślaz — śluz z korzenia zamiast syropu na kaszel?

Cel badania: Althaea officinalis była tradycyjnie stosowana w leczeniu kaszlu i innych problemów układu oddechowego. Celem tego artykułu przeglądowego była ocena jej skuteczności we współczesnych badaniach w świetle tradycyjnych przekonań na jej temat.

Wyniki: W działaniu wykrztuśnym i przeciwkaszlowym A. officinalis w leczeniu kaszlu uczestniczą różne mechanizmy. Dlatego A. officinalis w połączeniu z innymi wyciągami roślinnymi, w różnych postaciach leku, może być dobrym wyborem w przypadku kaszlu, bólu gardła i innych dolegliwości układu oddechowego.

Cel badania: Preparaty na kaszel zawierające wodne wyciągi z korzenia prawoślazu lekarskiego (Althaea officinalis) mają w Niemczech długą historię stosowania jako produkty lecznicze. Celem dwóch opisanych tu prospektywnych badań nieinterwencyjnych było lepsze udokumentowanie opinii użytkowników na temat skuteczności i tolerancji preparatów oraz ich zadowolenia z ich stosowania.

Wyniki: Wyniki zgłaszane przez konsumentów wskazują, że oba preparaty wykazywały dobre działanie w objawowym leczeniu podrażnienia jamy ustnej lub gardła oraz związanego z nim suchego kaszlu, a efekt pojawiał się bardzo szybko — w większości przypadków w ciągu 10 min. Tolerancja była bardzo dobra (w przypadku syropu odnotowano tylko 3 drobne działania niepożądane). Wyniki badań uzasadniają długoletnie stosowanie obu preparatów z prawoślazu w objawowym leczeniu suchego kaszlu.

Cel badania: Złożony wyciąg oraz polisacharyd wyizolowany z korzeni prawoślazu lekarskiego badano pod kątem działania przeciwkaszlowego u nieusypianych kotów obu płci. Kaszel wywoływano przez mechaniczne podrażnienie nylonowym włóknem (o średnicy 0,35 mm) śluzówki krtaniowo-gardłowej oraz tchawiczo-oskrzelowej części układu oddechowego.

Wyniki: Był równie skuteczny w hamowaniu odruchu kaszlowego jak Sirupus Althaeae w dawce 1000 mg/kg m.c. i skuteczniejszy niż prenoksdiazyna w dawce 30 mg/kg m.c. Jednak działanie przeciwkaszlowe polisacharydu było słabsze niż dropropizyny. Wyciąg był mniej skuteczny niż polisacharyd.

Cel badania: Leczenie patologicznego rodzaju kaszlu stanowi poważny problem medyczny. Celem eksperymentów było zbadanie wpływu polisacharydu na kaszel wywołany eksperymentalnie.

Wyniki: Wyniki wykazały, że badane polisacharydy wykazywały statystycznie istotne działanie hamujące kaszel, wyraźnie silniejsze niż działanie leku nieopioidowego stosowanego w praktyce klinicznej w leczeniu kaszlu. Najsilniejsze działanie przeciwkaszlowe zaobserwowano w przypadku polisacharydu z prawoślazu lekarskiego, zawierającego największy udział składnika będącego kwasem uronowym. Niekorzystny wpływ badanych związków na odkrztuszanie był nieznaczny w porównaniu z wpływem kodeiny. Potwierdzono działanie przeciwkaszlowe różnych polisacharydów roślinnych. Wyniki te pozwalają zaliczyć je do obiecujących środków przeciwkaszlowych (tab. 2, ryc. 6, piśm. 15) Pełny tekst (bezpłatny, PDF) www.bmj.sk.

Cel badania: Przedstawione badania miały na celu eksperymentalne potwierdzenie działania przeciwkaszlowego rhamnogalakturonanu, polisacharydu z Althaea officinalis, oraz zmian tego działania w warunkach zapalenia alergicznego.

Wyniki: 1) Polisacharyd rhamnogalakturonan z Althaea officinalis hamuje odruch kaszlowy u nieuczulonych świnek morskich w sposób zależny od dawki. Jednocześnie polisacharyd roślinny skracał czas trwania działania przeciwkaszlowego, gdy badano go w warunkach zapalenia. 2) Rhamnogalakturonan nie wpływał na reaktywność dróg oddechowych w warunkach in vivo, wyrażoną jako wartości oporu swoistego, ani u uczulonych, ani u nieuczulonych grup zwierząt. 3) Działanie przeciwkaszlowe kodeiny (dawka 10 mg.kg(-1) m.c. doustnie), badanej w tych samych warunkach, było porównywalne z działaniem większej dawki rhamnogalakturonanu u zwierząt nieuczulonych. 4) Charakterystyczny obraz komórkowy zapalenia alergicznego dróg oddechowych potwierdzono badaniami histopatologicznymi. Rhamnogalakturonan wyizolowany ze śluzu Althaea officinalis wykazuje bardzo silne działanie hamujące kaszel w modelu badawczym na świnkach morskich; działanie to ulega skróceniu w warunkach eksperymentalnie wywołanego alergicznego zapalenia dróg oddechowych (tab. 1, ryc. 4, piśm. 25).