Berberyna — roślinna rywalka metforminy?

Cel badania: Wykazano, że berberyna reguluje metabolizm glukozy i lipidów in vitro i in vivo. To badanie pilotażowe miało na celu określenie skuteczności i bezpieczeństwa berberyny w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2.

Wyniki: Znacząco zmniejszyło się również stężenie cholesterolu całkowitego i cholesterolu lipoprotein o małej gęstości. W trakcie badania u 20 (34.5%) pacjentów wystąpiły przemijające działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. U żadnego z pacjentów nie zaobserwowano zaburzeń czynności wątroby ani nerek. Podsumowując, to badanie pilotażowe wskazuje, że berberyna jest silnym doustnym środkiem hipoglikemizującym, korzystnie wpływającym na metabolizm lipidów.

Cel badania: Coptis chinensis (Huanglian), kluczowy składnik wielu klasycznych chińskich receptur ziołowych, jest tradycyjnie stosowana w leczeniu chorób metabolicznych ze względu na swoje działanie, obejmujące usuwanie gorąca, osuszanie wilgoci, oczyszczanie z ognia i detoksykację.

Wyniki: W artykule systematycznie omówiono nowoczesne techniki rozdzielania, ekstrakcji i oczyszczania BBR, jej molekularne mechanizmy farmakologiczne oraz postępy w zakresie nowych technologii dostarczania leku w leczeniu cukrzycy. Niniejszy przegląd podsumowuje dowody na to, że BBR wywiera działanie przeciwcukrzycowe poprzez wielopoziomowe mechanizmy, które zbiegają się w łagodzeniu insulinooporności i ogólnoustrojowego stanu zapalnego. Wyniki stanowią teoretyczną podstawę do optymalizacji klinicznego zastosowania BBR i wspierają przemianę tradycyjnej medycyny chińskiej — od empirycznego stosowania ku naukowemu i standaryzowanemu paradygmatowi terapeutycznemu. Łącząc farmakologię wielocelową BBR z najnowocześniejszymi technologiami dostarczania leku, niniejszy przegląd przedstawia przełomową perspektywę, ukazując BBR nie tylko jako produkt naturalny, lecz także jako szkielet do racjonalnego opracowywania nowej generacji wielocelowych leków przeciwcukrzycowych.

Cel badania: Berberyna i metformina, oba uznane leki pochodzenia roślinnego, wykazują uboczne korzystne działanie w wielu chorobach, w tym w cukrzycy. Przypuszcza się, że działanie to zachodzi za pośrednictwem mikrobiomu jelitowego.

Wyniki: Obie terapie skutecznie przywracały zawartość SCFA w jelitach, obniżały stężenie LPS w surowicy, łagodziły zapalenie jelit i odbudowywały strukturę bariery jelitowej. Interwencja metforminą lub berberyną modyfikowała mikrobiom jelitowy u myszy db/db, zwiększając liczbę bakterii wytwarzających SCFA (np. Butyricimonas, Coprococcus, Ruminococcus) i zmniejszając liczbę patogenów oportunistycznych (np. Prevotella, Proteus). Zaobserwowano również zwiększoną liczebność innych probiotyków, w tym Lactobacillus i Akkermansia. Berberyna i metformina mogą modulować skład mikrobiomu jelitowego oraz zmniejszać masę ciała, stężenie glukozy we krwi i zapalenie jelit u myszy db/db, co świadczy o ich skuteczności w ograniczaniu powikłań cukrzycy w tym modelu.

Cel badania: Metformina jest wszechstronnym lekiem z grupy biguanidów, przepisywanym głównie w cukrzycy typu II. Pomimo jej szerokiego stosowania mechanizmy leżące u podstaw jej działania klinicznego, w tym osłabienia poposiłkowych wahań stężenia glukozy i zwiększonego wychwytu glukozy w jelitach, pozostają niejasne.

Wyniki: Wykorzystując dane metabolomiczne dotyczące ludzi oraz ortogonalne podejście genetyczne u samców myszy, wykazujemy, że metformina hamuje syntezę cytruliny — metabolitu wytwarzanego wyłącznie przez mitochondria jelita cienkiego — oraz zwiększa stężenie GDF15 poprzez hamowanie łańcucha oddechowego mitochondriów na poziomie kompleksu I. Hamowanie to sprawia, że jelita zaczynają pełnić funkcję pochłaniacza glukozy, napędzając wychwyt jej nadmiaru i przekształcanie jej w mleczan oraz laktolo-fenyloalaninę. Stwierdzamy również, że obniżenie stężenia glukozy przez metforminę wynika z powtarzanej ekspozycji na bolusy, a nie z kumulatywnej, przewlekłej odpowiedzi. Warto zauważyć, że skuteczność fenforminy, innej biguanidy, oraz berberyny, nutraceutyku o niepowiązanej strukturze, podobnie zależy od swoistego dla jelit hamowania mitochondrialnego kompleksu I, co wskazuje na wspólny mechanizm terapeutyczny.

Cel badania: Metformina jest wszechstronnym terapeutycznie lekiem z grupy biguanidów, przepisywanym głównie w cukrzycy typu II. Pomimo jej szerokiego stosowania mechanizmy leżące u podstaw wielu jej efektów klinicznych, w tym osłabienia poposiłkowych wahań stężenia glukozy, zwiększonego wychwytu glukozy w jelitach oraz zwiększonego wytwarzania mleczanu, Lac-Phe i GDF15, pozostają niejasne.

Wyniki: W niniejszym badaniu przypisujemy te i inne efekty kliniczne metforminy swoistemu dla jelit hamowaniu mitochondrialnego kompleksu I. Wykorzystując dane metabolomiczne dotyczące ludzi oraz ortogonalne podejście genetyczne u samców myszy, wykazujemy, że metformina hamuje syntezę cytruliny — metabolitu wytwarzanego wyłącznie przez mitochondria jelita cienkiego — oraz zwiększa stężenie GDF15 poprzez hamowanie łańcucha oddechowego mitochondriów na poziomie kompleksu I. Hamowanie to sprawia, że jelita zaczynają pełnić funkcję pochłaniacza glukozy, napędzając wychwyt jej nadmiaru i przekształcanie jej w mleczan oraz Lac-Phe. Warto zauważyć, że działanie obniżające stężenie glukozy innej biguanidy, fenforminy, oraz berberyny, nutraceutyku o niepowiązanej strukturze, podobnie zależy od swoistego dla jelit hamowania mitochondrialnego kompleksu I, co wskazuje na wspólny mechanizm terapeutyczny.

Cel badania: Zespół metaboliczny wywołany lekami przeciwpsychotycznymi komplikuje kliniczne leczenie schizofrenii. W niniejszym badaniu dąży się do oceny skuteczności i bezpieczeństwa berberyny jako terapii uzupełniającej u pacjentów ze schizofrenią i zespołem metabolicznym.

Wyniki: Uwzględniono trzy kwalifikujące się RCT (n = 233). Berberyna stosowana jako terapia uzupełniająca wykazała większą skuteczność niż leczenie kontrolne w zmniejszaniu masy ciała (standaryzowana różnica średnich (SMD) = -0.56, I² = 0%; P = 0.0003), wskaźnika masy ciała (SMD = -0.51, I² = 0%; P = 0.0001), obwodu talii (SMD = -0.31, I² = 20%; P = 0.04), stężenia cholesterolu całkowitego (różnica średnich (MD) = -0.43, I² = 63%; P = 0.004), triglicerydów (MD = -0.31, I² = 0%; P < 0.0001) oraz stężenia glukozy w osoczu na czczo (MD = -0.30, I² = 0%; P = 0.005). Nie stwierdzono istotnych różnic w stężeniu cholesterolu lipoprotein o małej gęstości (MD = -0.27, I² = 75%; P = 0.1), cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (MD = -0.02, I² = 31%; P = 0.56), hemoglobiny glikowanej (MD = -0.22, I² = 67%; P = 0.21), skurczowym ciśnieniu krwi (MD = -1.62, I² = 0%; P = 0.17) ani rozkurczowym ciśnieniu krwi (MD = -1.68, I² = 39%; P = 0.15).