Mirra — biblijna żywica na dziąsła, gardło i rany?

Cel badania: Przewlekły ból dolnego odcinka pleców jest częstym problemem ograniczającym wykonywanie codziennych czynności. Terapia masażem jest jedną z niefarmakologicznych metod leczenia przewlekłego bólu dolnego odcinka pleców. Celem tego badania było zbadanie wpływu masażu aromaterapeutycznego na ból i niepełnosprawność u pacjentów z przewlekłym bólem dolnego odcinka pleców.

Wyniki: W wynikach badania stwierdzono, że zmniejszenie wyników w skali wzrokowo-analogowej (p < 0.001), skali bólu dolnego odcinka pleców Aberdeen (p < 0.001) i skali niepełnosprawności Rolanda-Morrisa (p < 0.001) w grupie aromaterapii było statystycznie większe niż w dwóch pozostałych grupach. W rezultacie masaż aromaterapeutyczny z użyciem olejków eterycznych z kadzidłowca i mirry można włączyć do leczenia medycznego w celu złagodzenia bólu i zmniejszenia niepełnosprawności w codziennym życiu osób z przewlekłym bólem dolnego odcinka pleców.

Cel badania: Ból pleców jest jednym z najczęstszych problemów występujących u pacjentów po zabiegu badania elektrofizjologicznego serca. Ponadto ograniczenie ruchu po zabiegu negatywnie wpływa na komfort i zadowolenie pacjentów. Celem tego badania było określenie wpływu masażu pleców olejkiem z kadzidłowca i mirry na nasilenie bólu pleców i komfort u pacjentów, którzy mieli zostać poddani badaniu elektrofizjologicznemu serca.

Wyniki: Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy między wartościami VAS po zabiegu w poszczególnych grupach. Z wyjątkiem komfortu społeczno-kulturowego między grupami występowały istotne różnice w całkowitych wynikach GCQ i podskalach podczas pierwszej i ostatniej wizyty kontrolnej. Masaż pleców olejkiem z kadzidłowca i mirry zwiększył ogólny komfort, komfort fizyczny oraz komfort psychoduchowy. Aby określić jego wpływ na ból, potrzebne są dodatkowe badania o rygorystycznym projekcie.

Cel badania: Owrzodzenie żołądka jest chorobą wieloczynnikową, definiowaną jako ubytek w ścianie żołądka, który przechodzi przez błonę śluzową mięśniową do głębszych warstw ściany. Najczęstszą przyczyną owrzodzenia żołądka jest spożywanie alkoholu.

Wyniki: Mirra istotnie poprawiła wskaźnik owrzodzenia, histomorfologię i wyniki barwienia kwasem nadjodowym-Schiffem (PAS), pogorszone przez etanol. Ponadto mirra poprawiła potencjał antyoksydacyjny błony śluzowej żołądka poprzez zwiększenie stężenia czynnika jądrowego związanego z czynnikiem transkrypcyjnym 2 erytroidalnym (Nrf2), całkowitego glutationu (GSH), zredukowanego GSH i utlenionego glutationu (GSSG), a także istotne zmniejszenie poziomu malondialdehydu (MDA). Złagodzenie przez mirrę stresu oksydacyjnego w żołądku umożliwia błonie śluzowej żołądka przeciwdziałanie procesom zapalnym i apoptotycznym wywoływanym przez etanol, co prowadzi do poprawy proliferacji i gojenia żołądka. Co ciekawe, ekstrakt z mirry wykazał lepsze działanie ochronne i lecznicze niż olejek z mirry w przypadku owrzodzenia żołądka.

Cel badania: Ocena wpływu Mirazid(®) i lotnego olejku z mirry na dorosłe osobniki Fasciola gigantica (F. gigantica) w warunkach laboratoryjnych.

Wyniki: Obserwacje dotyczące skuteczności ekstraktu oleożywicznego Mirazid(®) i lotnego olejku z mirry wskazały, że oba produkty wykazywały zależne od dawki działanie przeciwrobacze. Przednia połowa przywry była konsekwentnie dotknięta ciężej niż tylna połowa. Zmiany powierzchniowe wywołane przez ekstrakt oleożywiczny Mirazid(®) były mniej nasilone niż obserwowane po ekspozycji na lotny olejek z mirry lub TCBZ-SO. Po tych zabiegach przywry wykazywały obrzęk, ale jego nasilenie i pęcherzykowatość były znacznie większe po zastosowaniu lotnego olejku z mirry; obserwowano wówczas płaty złuszczającej się tegumentu w stożku wierzchołkowym i tylnej środkowej części ciała przywr. Nie zaobserwowano tego po leczeniu ekstraktem oleożywicznym Mirazid(®). Stosunkowo większe uszkodzenia obserwowane u osobników eksponowanych na lotny olejek z mirry, w porównaniu z osobnikami eksponowanymi na ekstrakt oleożywiczny Mirazid(®), mogą sugerować, że działanie przeciwrobacze ekstraktu oleożywicznego Mirazid(®) wynikało z zawartości lotnego olejku.

Cel badania: Niniejsze badanie eksperymentalne przeprowadzono w celu oceny skuteczności hamowania in vitro przez olejek z mirry namnażania Babesia bovis, B. divergens, B.

Wyniki: bigemina i B. bovis; stwierdzono również istotną poprawę hamowania wzrostu in vitro przez olejek z mirry w połączeniu z DA, PYR i luteoliną. Jednocześnie u myszy leczonych połączeniem olejku z mirry/DA odnotowano większe zahamowanie emitowanych sygnałów fluorescencyjnych niż w grupie, której podano dawkę 25 mg/kg diminazenu aceturanowego, w 10. i 12. dniu po zakażeniu. Podsumowując, w badaniu zalecono stosowanie olejku z mirry w leczeniu piroplazmozy zwierząt, zwłaszcza w połączeniu z niskimi dawkami DA.

Cel badania: Zakażenie Trichinella spiralis jest chorobą odzwierzęcą przenoszoną przez żywność, wywoływaną przez nicienie bytujące w tkankach, i stanowi istotne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Celem tego badania była ocena skuteczności różnych metod leczenia, w tym nanocząstek srebra (AgNPs), AgNPs biosyntetyzowanych z użyciem mirry „AgNPs syntetyzowane przy użyciu ekologicznych technologii opartych na roślinach”, ekstraktu z mirry i olejku eterycznego z mirry, jako alternatywnych metod leczenia przeciwko T.

Wyniki: Badanie histopatologiczne tkanek dostarczyło przekonujących dowodów na skuteczność AgNPs, szczególnie gdy zostały przygotowane z użyciem mirry. Podczas jelitowej fazy T. spiralis wykryto różne poziomy odkładania się nanocząstek w wątrobie, mózgu, płucach i jelicie. Podczas fazy mięśniowej największą ilość odkładających się AgNPs wykryto w wątrobie, a następnie w mózgu i płucach.

Cel badania: Chociaż współczesne leki odgrywają kluczową rolę w leczeniu zakażeń jamy ustnej, nadal utrzymują się obawy dotyczące ich składu chemicznego i potencjalnych działań niepożądanych. Obawy te doprowadziły do większego zainteresowania poszukiwaniem naturalnych alternatyw, zwłaszcza substancji ziołowych, ze względu na ich potencjalne korzyści terapeutyczne dla zdrowia jamy ustnej.

Wyniki: Candida obficie namnażała się na podłożach kontrolnych, ale po zastosowaniu olejku z mirry zaobserwowano zmniejszenie liczby jednostek tworzących kolonie. E. coli, Klebsiella i Staphylococcus aureus wykazywały ograniczony wzrost i zahamowane tworzenie kolonii po ekspozycji na olejek z mirry. Wyniki te wskazują, że olejek z mirry może zapobiegać wzrostowi bakterii jamy ustnej, co czyni go obiecującym naturalnym środkiem przeciwbakteryjnym wspomagającym utrzymanie zdrowia jamy ustnej. Potrzebne są dodatkowe badania w celu oceny bezpieczeństwa, optymalnej dawki i wykonalności klinicznej tego leczenia.

Cel badania: Ograniczone badania naukowe sugerują, że mirra (Commiphora molmol) wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. W tym badaniu określono cytotoksyczność olejku z mirry (MO) wobec ludzkich fibroblastów dziąsłowych i komórek nabłonkowych oraz jego wpływ, mierzony metodą ELISA, na produkcję IL-6 i IL-8 stymulowaną przez interleukinę (IL)-1beta.

Wyniki: Po 24 h >/=0.0025% MO wywoływało maksymalną cytotoksyczność; </=0.001% MO powodowało cytotoksyczność na poziomie 10-70%. Przy dłuższym czasie ekspozycji komórki nabłonkowe były bardziej podatne na cytotoksyczne działanie MO. Komórki eksponowane na >/=0.0025% MO wykazywały niewielką lub niewykrywalną produkcję IL-6 lub IL-8 stymulowaną przez IL-1beta, co prawdopodobnie odzwierciedlało utratę żywotności. Przy subtoksycznych poziomach MO (0.00001-0.001%) stwierdzono istotne zmniejszenie produkcji IL-6 i IL-8 stymulowanej przez IL-1beta w fibroblastach, ale nie w komórkach nabłonkowych.

Cel badania: Doniesienia anegdotyczne i dowody naukowe sugerują, że olejek z mirry (MO) ma właściwości przeciwzapalne. Subtoksyczne poziomy MO zmniejszają produkcję cytokiny zapalnej IL-6 stymulowaną przez interleukinę (IL)-1beta w ludzkich fibroblastach dziąsłowych, ale nie w komórkach nabłonkowych.

Wyniki: Stężenie PGE(2) w supernatantach komórkowych mierzono metodą ELISA po wstępnej inkubacji z MO i ekspozycji na IL-1beta. MO hamował produkcję PGE(2) stymulowaną przez IL-1beta w fibroblastach (p=0.001), ale nie w komórkach nabłonkowych. Dane sugerują, że komórki nabłonkowe dziąseł i fibroblasty mogą różnić się nasileniem aktywacji NF-kappaB po stymulacji IL-1beta oraz że hamowanie przez MO produkcji IL-6 stymulowanej przez IL-1beta w fibroblastach wynika częściowo z hamowania PGE(2), ale nie z hamowania aktywacji NF-kappaB. (Badanie wspierane przez NIDCR DE-0725.).