Miodunka — wiosenny kwiat na kaszel i chore płuca?

Cel badania: W tym badaniu przeprowadzono szereg analiz i testów w celu określenia aktywności przeciwutleniającej oraz potencjału hamującego acetylocholinoesterazę i tyrozynazę wodnych ekstraktów (10% mas.) z Pulmonaria officinalis i Centarium umbellatum oraz ekstraktów etanolowych (odpowiednio 10% mas. i 70% etanolu). Ponadto dla każdego rodzaju przygotowanych ekstraktów z P.

Wyniki: umbellatum określono zawartość biologicznie czynnych związków — polifenoli, flawonów i proantocyjanidyn. Aktywność przeciwutleniającą oceniano dwiema metodami, mianowicie testem 2,2-difenylo-1-pikrylohydrazylowym (DPPH) i testem zdolności redukcyjnej. Analizowane ekstrakty roślinne wykazywały wysoką aktywność hamującą acetylocholinoesterazę i tyrozynazę, wynoszącą odpowiednio 72.24-94.24% (przy najwyższej zastosowanej dawce — 3 mg/mL), 66.96% i 94.03% (przy 3 mg/mL), skorelowaną z wysokim hamowaniem rodników DPPH — 70.29-84.9% (przy 3 mg/mL). Te rośliny lecznicze mogą stanowić potencjalne naturalne źródło związków bioaktywnych i być korzystne dla zdrowia człowieka, zwłaszcza w przypadku chorób neurodegeneracyjnych, a także jako źródła naturalnych przeciwutleniaczy w przemyśle spożywczym.

Cel badania: Tło/Cele: Pulmonaria officinalis L., powszechnie znana jako miodunka, to roślina lecznicza tradycyjnie stosowana w dolegliwościach układu oddechowego, której aktywność biologiczna nie została jednak dotąd dostatecznie zbadana. Celem tego badania była ocena właściwości przeciwutleniających oraz zależnych od dawki właściwości genotoksycznych/antygenotoksycznych 70% ekstraktu etanolowego.

Wyniki: Ekstrakt zmniejszał żywotność komórek tylko przy najwyższym badanym stężeniu (33.7%). Ponadto odnotowano dwufazowy efekt zależny od dawki: działanie genotoksyczne badanego ekstraktu obserwowano przy wyższych stężeniach, podczas gdy stężenia niegenotoksyczne wykazywały działanie ochronne przed oksydacyjnym uszkodzeniem DNA. Mianowicie wstępne traktowanie ekstraktem z miodunki zmniejszało uszkodzenia DNA wywołane przez H2O2, przy czym największy efekt ochronny wystąpił przy najniższym badanym stężeniu, co wskazuje na hormetyczny mechanizm działania. Wnioski: Wyniki te stanowią solidną podstawę do dalszych badań nad tą rośliną leczniczą, których celem jest ocena jej potencjalnego zastosowania terapeutycznego w zapobieganiu chorobom związanym ze stresem oksydacyjnym.

Cel badania: Ekstrakty z 21 roślin stosowanych w bułgarskiej fitoterapii w leczeniu chorób układu oddechowego i pokarmowego oraz innych zaburzeń zapalnych poddano in vitro badaniom przesiewowym pod kątem aktywności przeciwutleniającej i zawartości związków fenolowych. Ekstrakty roślinne przygotowano jako herbatki ziołowe zgodnie z tradycyjnym sposobem stosowania.

Wyniki: (Lamiaceae) (TEAC 4.06+/-0.31 mM/QE 1370.09+/-41.38 microM), Rubus sp. diversa (Rosaceae) (TEAC 4.23+/-0,12 mM/QE 608.95+/-5.95 microM), Cotinus coggygria Scop. (Anacardiaceae) (TEAC 7.05+/-0.19 mM/QE 923.33+/-14.19 microM). W związku z tym bułgarskie zioła można uznać za bogate źródło rozpuszczalnych w wodzie przeciwutleniaczy i/lub związków fenolowych w porównaniu z badanymi roślinami zagranicznymi.

Cel badania: Niedializująca frakcja ekstraktu amoniakalnego z Pulmonaria officinalis zawiera glikoproteid o działaniu przeciwkrzepliwym. Antykoagulant w dawkach zmniejszających całkowitą aktywność krzepnięcia krwi 4-5-krotnie nie zmienia zachowania zwierząt; hipokoagulacja utrzymuje się na wysokim poziomie do 6 h po dożylnym podaniu antykoagulantu i ustępuje dopiero po 24 h.

Wyniki: Niedializująca frakcja ekstraktu amoniakalnego z Pulmonaria officinalis zawiera glikoproteid o działaniu przeciwkrzepliwym. Antykoagulant w dawkach zmniejszających całkowitą aktywność krzepnięcia krwi 4-5-krotnie nie zmienia zachowania zwierząt; hipokoagulacja utrzymuje się na wysokim poziomie do 6 h po dożylnym podaniu antykoagulantu i ustępuje dopiero po 24 h. Antykoagulant zmniejsza śmiertelność zwierząt z egzogenną tromboplastynemią, hamując aktywność krzepnięcia krwi. Działanie hamujące zachodzi głównie na etapie przemian fibrynogenu.