ChorobyRtęć w organizmie — czy da się ją bezpiecznie usunąć małymi dawkami?
Źródeł: 11 · Artykuł: 14 082 znaków
Piotr Witczak opisuje protokół Cutlera jako chelatację opartą na małych, częstych dawkach ALA, dostosowanych do jego działania w organizmie.
- Piotr Witczak wyjaśnia, że ALA wiąże rtęć, przenika do mózgu i zwiększa jej wydalanie z kałem oraz moczem.
- Piotr Witczak wskazuje, że dawkowanie zgodne z kinetyką ma ograniczać przesuwanie rtęci do bardziej wrażliwych tkanek.
- Hubert Czerniak podaje też DMSA i DMPS oraz różne schematy dawkowania ALA, a Piotr Witczak opisuje cykle trwające trzy dni.
- Piotr Witczak zaznacza, że nie opublikowano w periodykach naukowych dowodów na skuteczność tej metody leczenia.
Co piszą autorzy
Piotr Witczak
Protokół polega na częstym przyjmowaniu niskich dawek ALA zgodnie z jego farmakokinetyką.
„Jedyny bezpieczny sposób, to protokół Cutlera polegający na usuwaniu metali ciężkich poprzez częste przyjmowanie kwasu alfa-liponowego (ALA) w niskich dawkach, zgodnie z farmakokinetyką. Każdy inny sposób na detoksykację, który nie uwzględnia tych zasad, jest potencjalnie niebezpieczny, z uwagi na niekontrolowaną redystrybucję tych neurotoksyn z organów mniej wrażliwych (np.”
Piotr Witczak
ALA opisano jako substancję wiążącą rtęć, przenikającą przez barierę krew-mózg i zwiększającą wydalanie rtęci z kałem oraz moczem.
„Badania naukowe potwierdzają, że ALA jest chelatorem rtęci[12], przechodzi przez barierę krew-mózg zapobiegając powodowanym przez rtęć uszkodzeniom mózgu[13][14] i zwiększa wydalanie rtęci z kałem i moczem[15][16]. Dzięki łatwości wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz zdolności do przekraczania bariery krew-mózg, egzogenny LA może docierać do większości tkanek organizmu[17].”
Piotr Witczak
Dawkowanie chelatorów zgodnie z ich zmianami stężenia w organizmie ma ograniczać przesuwanie metali do wrażliwych tkanek.
„A.H. Cutler jako pierwszy zauważył, że podstawą skutecznej i bezpiecznej chelatacji jest stosowanie związków chelatujących (chodzi głównie o ALA, kwas dimerkaptobursztynowy (DMSA), kwas 2,3-dimerkapto-1-propanosulfonowy (DMPS)) zgodnie z ich farmakokinetyką (zmiany stężenia związku lub jego metabolitów w ustroju w czasie – przyp. red.), co minimalizuje redystrybucję metali ciężkich do tkanek bardziej wrażliwych[58].”
Piotr Witczak
Piotr Witczak pisze, że nie ma opublikowanych dowodów naukowych potwierdzających skuteczność tej metody leczenia.
„Protokół Cutlera opisany jest w dwóch książkach: Amalgam Illness: Diagnosis and Treatment[64] i The Mercury Detoxification Manual: A Guide to Mercury Chelation[65]. Niestety, poza licznymi nieformalnymi świadectwami poprawy funkcjonowania dzieci z ASD po zastosowaniu protokołu Cutlera[66], na ten moment w periodykach naukowych nie ma opublikowanych dowodów na skuteczność tej metody leczenia.”
Piotr Witczak
Piotr Witczak ostrzega, że metody nieuwzględniające tych zasad mogą przesuwać metale z mniej wrażliwych narządów do układu nerwowego.
„Każdy inny sposób na detoksykację, który nie uwzględnia tych zasad, jest potencjalnie niebezpieczny, z uwagi na niekontrolowaną redystrybucję tych neurotoksyn z organów mniej wrażliwych (np. mięśnie, tkanka tłuszczowa) do bardziej wrażliwych (układ nerwowy) i może wręcz nasilić przebieg choroby.”
Piotr Witczak
Piotr Witczak opisuje przygotowanie do detoksykacji jako etap, w którym metale są uruchamiane, a suplementacja i dieta mają wspierać organizm.
„Chociaż protokół Cutlera opracowany jest w taki sposób, aby efekt mobilizacji był jak najmniej odczuwalny, to w celu wsparcia organizmu niezbędna jest podstawowa suplementacja (witamina C, witamina E, magnez, cynk, wsparcie wątroby i nadnerczy), a w wielu przypadkach również dieta.”
Piotr Witczak
Piotr Witczak podaje cykl trzech dni i dwóch nocy, z przyjmowaniem dawki co trzy godziny.
„Jeśli jesteś w stanie w każdym tygodniu (można co 2 tygodnie lub jeszcze rzadziej, ale proces się wydłuża) nieprzerwanie przez trzy dni i dwie noce co 3 godziny (dobrze sprawdza się seria alarmów w telefonie komórkowym) przyjmować lub podawać innej osobie określoną dawkę suplementu, to tak – jesteś gotowy!”
Piotr Witczak
Piotr Witczak zaznacza, że detoksykacja może trwać od roku do kilku lat.
„Program składa się z czterech podstawowych etapów:
Identyfikacja zaburzeń metabolicznych (od kilku dni do kilku tygodni)
Przygotowanie do detoksykacji (od dwóch tygodni do kilku miesięcy)
Detoksykacja (od roku do kilku lat)
Optymalizacja (do końca życia)
FAZA I: Identyfikacja zaburzeń metabolicznych
Precyzyjna identyfikacja zaburzeń metabolicznych ma na celu dostosowanie diety i suplementacji, które pozwolą na kontrolę objawów i znaczącą poprawę samopoczucia do momentu przerwania istotnej bieżącej ekspozycji (Faza II) i usunięcia toksycznych metali z organizmu (Faza III).”
Hubert Czerniak
Hubert Czerniak opisuje ALA jako substancję przechodzącą przez barierę krew-mózg i wiążącą metale, a także podaje częste, mniejsze dawki.
„Kwas alfa-liponowy to kwas tłuszczowy nasycony, który jest rozpuszczalny w tłuszczach i w wodzie. Przenika barierę krew-mózg, wyciąga stamtąd metale ciężkie i stara się je wyeliminować. Protokół Cutlera dotyczący wyrzucania metali ciężkich z organizmu, dotyczył kwasu alfa-liponowego, który może występować w w postaci R, S lub mieszaniny R i S.”
Hubert Czerniak
Hubert Czerniak podaje dawkę ALA co cztery godziny oraz cykle stosowania i przerwy.
„Optymalne dawki to 6 razy dziennie po 12,5 mg, czyli 1 tabletka co 4 godziny między posiłkami. ALA jest najlepszym chelatorem rtęci, ołowiu, kadmu, niklu, arsenu, żelaza, manganu, kobaltu, miedzi i cynku, a prawdopodobnie także talu, wolframu, palladu i antymonu.”
Hubert Czerniak
Hubert Czerniak podaje także schemat ALA co trzy godziny, DMSA co cztery godziny i DMPS co osiem godzin, z cyklem trzech dni stosowania i czterech dni przerwy.
„Dr Cutler zalecał stosowanie ALA co 3 godziny, DMSA co 4 godziny i DMPS co 8 godzin w cyklach 3-dniowych i 4-dniowej przerwy. Pamiętajcie, że pomocnym przy usuwaniu metali ciężkich jest zawsze płyn Lugola. Protokół Cutlera mówi o przyjmowaniu razem z ALA także kolendry siewnej (nieważne w jakiej formie – natki, korzonka czy nasionek).”
Hubert Czerniak
Hubert Czerniak wymienia kolendrę jako dodatek przyjmowany razem z ALA i przypisuje jej zwiększanie oczyszczania.
„Protokół Cutlera mówi o przyjmowaniu razem z ALA także kolendry siewnej (nieważne w jakiej formie – natki, korzonka czy nasionek). Zwiększa ona oczyszczanie organizmu przez powyższe substancje aż o 30%. Spożywamy ją w takiej ilości, w jakiej będziemy potrafili zjeść, aby nie nabrać wstrętu wynikającego z nadmiaru.”
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 3 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 178.
Przegląd wskazuje, że chelatory ditiolowe mogą zwiększać wydalanie rtęci, choć korzyści kliniczne w przewlekłym zatruciu nie są dobrze ustalone.
Cel badania: Chelatację w zatruciach metalami ciężkimi rozpoczęto ponad 70 lat temu, wraz z opracowaniem brytyjskiego środka przeciwko lewizycie (BAL; dimerkaptoprolu) w czasie wojny w Wielkiej Brytanii jako potencjalnej odtrutki na bojowy środek arsenowy lewisit (dichloro[2-chlorowinylo]arsyna). DMPS (unitiol) i DMSA (sukcymer), rozpuszczalne w wodzie analogi BAL z dwiema grupami tiolowymi, opracowano w Związku Radzieckim i Chinach pod koniec lat 50. XX wieku.
Wyniki: Kontrolowane doświadczenia na zwierzętach potwierdzają terapeutyczną rolę tych chelatorów w szybkim leczeniu ostrego zatrucia arsenem i nieorganicznymi solami rtęci. Leczenie należy rozpocząć tak szybko, jak to możliwe (w ciągu minut do kilku godzin), ponieważ skuteczność maleje lub zanika wraz ze wzrostem odstępu czasu między narażeniem na metal a rozpoczęciem chelatacji. DMPS i DMSA, które mają wyższy indeks terapeutyczny niż BAL i nie powodują redystrybucji arsenu ani rtęci do mózgu, mają zalety w praktyce klinicznej. Chociaż chelatacja po przewlekłym narażeniu na nieorganiczny arsen i nieorganiczną rtęć może przyspieszać wydalanie metali i zmniejszać ich obciążenie w niektórych narządach, potencjalna skuteczność terapeutyczna w zakresie ograniczenia zachorowalności i śmiertelności w przypadkach przewlekłego zatrucia metalami pozostaje w dużej mierze nieustalona.
Pieniądze na badaniepaństwo, instytucje publiczne · ATSDR, CDC, HHS
Czy autorzy mają powiązania z firmami?nie podano
Czy producent pomagał w badaniu?nie wiadomo
Rodzaj badaniaomówienie innych badań
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
W opisanym przypadku po chelatacji DMPS i leczeniu glikokortykosteroidami ustąpił białkomocz, a poziom rtęci w moczu się unormował.
Cel badania: Choroba z minimalnymi zmianami związana z rtęcią (M-MCD) jest rzadką postacią wtórnej choroby z minimalnymi zmianami (MCD), spowodowaną przewlekłym narażeniem na rtęć. Ze względu na rzadkość występowania i nieswoisty obraz kliniczny M-MCD jest często nierozpoznawana w praktyce klinicznej.
Wyniki: Pacjent otrzymał cztery cykle chelatacji sulfonianem sodowym dimerkaptopropanu w skojarzeniu z glikokortykosteroidami. Całkowitą remisję białkomoczu uzyskano w ciągu 1 miesiąca, czemu towarzyszyła normalizacja stężenia rtęci w moczu. Przypadek ten podkreśla konieczność zebrania szczegółowego wywiadu dotyczącego narażenia u pacjentów z niewyjaśnionym zespołem nerczycowym, szczególnie wśród młodych kobiet stosujących kosmetyki wybielające skórę. Szybkie rozpoznanie narażenia na rtęć i niezwłoczne rozpoczęcie chelatacji są niezbędne do uzyskania remisji; uzupełniające leczenie glikokortykosteroidami można rozważyć u wybranych pacjentów z ciężką chorobą lub podejrzeniem uszkodzenia o podłożu immunologicznym.
Pieniądze na badanienie podano
Czy autorzy mają powiązania z firmami?nie — tak piszą autorzy
Czy producent pomagał w badaniu?NIE
Rodzaj badaniainne
Liczba uczestników1
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Przegląd stwierdza, że opisano skuteczne metody leczenia klinicznego zatrucia rtęcią.
Cel badania: Rtęć jest toksycznym metalem ciężkim, szeroko rozpowszechnionym w przyrodzie. Większość narażenia ludzi wynika ze spożywania ryb lub z amalgamatów dentystycznych.
Wyniki: Rtęć występuje w kilku postaciach chemicznych i ma złożoną farmakokinetykę. Może wywoływać szeroki zakres objawów klinicznych. Rozpoznanie toksyczności rtęci może być trudne, ale można je postawić z rozsądną wiarygodnością. Opisano skuteczne metody leczenia objawów toksyczności.
Pieniądze na badanienie podano
Czy autorzy mają powiązania z firmami?nie podano
Czy producent pomagał w badaniu?nie wiadomo
Rodzaj badaniaomówienie innych badań
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Perspektywy i materiały poglądowe
Poniższe treści przedstawiają opinie, interpretacje i hipotezy autorów. Nie są traktowane jako równorzędne z badaniami naukowymi i przeglądami systematycznymi.
Orthomolecular Medicine News Service Materiał poglądowy
„Ponadto nie należy nigdy lekceważyć gwałtownego wydalania rtęci z moczem po próbie prowokacyjnej z chelatacją jako czegoś nieistotnego. Analiza włosów może być również bardzo przydatna w ocenie zawartości metali ciężkich w organizmie i powinna być wykonywana równolegle z prowokacyjną próbą moczu. Na przykład u dzieci z autyzmem stwierdzono istotnie wyższe poziomy rtęci, ołowiu, arsenu, antymonu i kadmu w porównaniu z grupą kontrolną. [229] W innym badaniu wykazano, że DMSA skutecznie zwiększa wydalanie rtęci i antymonu u dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.”[225-228] Furthermore, a brisk release of mercury on urine chelation challenge should never be disregarded as inconsequential. Hair analysis can also be very useful in evaluating heavy metal content in the body and should be done along with the provoked urine challenge. For example, autistic children had significantly higher levels of mercury, lead, arsenic, antimony, and cadmium compared to controls. [229] In another study, DMSA was shown to be effective in increasing mercury and antimony excretion in children with autism spectrum disorders.
Orthomolecular Medicine News Service Materiał poglądowy
„Trzy kraje zachodnie całkowicie zakazały amalgamatów rtęciowych. Kropka. Dla wszystkich i w każdym wieku. Nie ma co do tego wątpliwości: FDA ponosi szczególną odpowiedzialność i ma uprawnienia do ograniczania stosowania wypełnień amalgamatowych. Gdyby rtęć znajdowała się w innych wyrobach medycznych, takich jak sztuczne zastawki serca lub protezy stawu biodrowego, natychmiast by ich zakazano. FDA ma dziś uprawnienia, by zaprzestać stosowania wypełnień rtęciowych. Dlaczego tego nie robi? Przecież amerykańska Komisja ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich mówi rodzicom: „Chrońcie dzieci . . .””Three western countries have entirely banned mercury amalgams, period. For everyone and every age. Make no mistake about it: FDA has both the specific responsibility and the authority to restrict amalgam fillings. If there were mercury in other medical devices, such as artificial heart valves or hip prostheses, they would be instantly banned. FDA has the power to stop the use of mercury fillings today. Why don't they? After all, the U.S. Consumer Product Safety Commission tells parents to "Protect children . . .
Orthomolecular Medicine News Service Materiał poglądowy
„Chociaż istnieje również wiele sporów dotyczących wrodzonej toksyczności antygenów, które zawiera wiele szczepionek podawanych osobom szczepionym, nie ulega wątpliwości, że na przykład tiomersal, środek konserwujący zawierający rtęć, jest wysoce toksyczny, gdy występuje w znacznych ilościach. Nasuwają się więc pytania: zamiast spierać się, czy ilości tiomersalu lub innych potencjalnie toksycznych składników stosowanych obecnie w szczepionkach wiążą się z nieznacznym, minimalnym, umiarkowanym czy znacznym poziomem toksyczności, dlaczego po prostu nie zneutralizować wszelkiej obecnej toksyczności tak całkowicie i definitywnie, jak to możliwe?”While there is also a great deal of dispute over the inherent toxicity of the antigens that many vaccines present to the immune systems of those vaccinated, there is no question, for example, that thimerosal, a mercury-containing preservative, is highly toxic when present in significant amounts. This then begs the question: Rather than argue whether there is an infinitesimal, minimal, moderate, or significant amount of toxicity associated with the amounts of thimerosal or other potentially toxic components presently being used in vaccines, why not just neutralize whatever toxicity is present as completely and definitively as possible?
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.