Olej z czarnuszki — „lek na wszystko” czy przereklamowany olej?

Cel badania: Czarnuszka jest znana ze swoich korzyści zdrowotnych w medycynie tradycyjnej. Chociaż najnowsze badania sugerują, że może poprawiać zdrowie kardiometaboliczne, jej wpływ na cukrzycę typu 2 (T2DM) pozostaje niejasny. Celem tego badania jest przeprowadzenie metaanalizy randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), aby ocenić wpływ suplementacji czarnuszką na wskaźniki kardiometaboliczne u pacjentów z T2DM.

Wyniki: Łączna metaanaliza 16 RCT wykazała, że suplementacja czarnuszką istotnie zmniejszyła stężenie glukozy we krwi na czczo (FBG) (MD: -21.43 mg/dL; p = 0.005), hemoglobiny A1c (HbA1c) (MD: -0.44; p = 0.01), cholesterolu całkowitego (TC) (MD: -18.80 mg/dL; p = 0.04) oraz lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) (MD: -19.53 mg/dL; p = 0.003). Nie zaobserwowano istotnego wpływu na stężenie glukozy 2 godziny po posiłku (2-hpp), insuliny na czczo, wskaźnik modelu homeostazy (HOMA), triglicerydy (TG), lipoproteiny o wysokiej gęstości (HDL), aminotransferazę asparaginianową (AST), aminotransferazę alaninową (ALT), kreatyninę, masę ciała ani wskaźnik masy ciała (BMI). Analizy podgrup wykazały, że suplementacja czarnuszką skutecznie zmniejszała FBG przy stosowaniu przez okres dłuższy niż 8 tygodni; ponadto wpływała na HbA1c, HOMA i LDL przy wyższych dawkach (>1 g/dzień), krótszym czasie stosowania (≤8 tygodni) oraz w przypadku stosowania oleju. Suplementacja czarnuszką wydaje się istotnie poprawiać stężenia FBG, HbA1c, TC i LDL u pacjentów z T2DM.

Cel badania: Celem tego badania było ilościowe określenie działania hipoglikemizującego Nigella sativa (N. sativa).

Wyniki: Podsumowując, spożywanie N. sativa ma istotny wpływ obniżający na stan glikemiczny. Potrzebne są dalsze badania o dłuższym czasie trwania i solidnej konstrukcji, aby określić dokładny mechanizm, optymalną dawkę i czas suplementacji N. sativa pozwalające uzyskać korzystny wpływ na stan glikemiczny.

Cel badania: Wpływ Nigella sativa (NS) na stężenia lipidów w osoczu jest kontrowersyjny. Przeprowadzono przegląd systematyczny i metaanalizę randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), aby uzyskać rozstrzygający wynik dotyczący ludzi.

Wyniki: Nie stwierdzono istotnego wpływu na stężenia HDL-C (WMD: 0.28mg/dL, 95% CI: -1.96, 2.53, p=0.804). Zaobserwowano większy wpływ oleju z nasion NS niż proszku z nasion na stężenia cholesterolu całkowitego i LDL-C w surowicy, a wzrost stężenia HDL-C stwierdzono wyłącznie po suplementacji proszkiem z nasion NS. NS istotnie wpływa na stężenia lipidów w osoczu, prowadząc do obniżenia stężeń cholesterolu całkowitego, LDL-C i TG, natomiast wzrost HDL-C jest związany wyłącznie z proszkiem NS. Potrzebne są dalsze RCT, aby zbadać korzyści NS w zakresie wyników sercowo-naczyniowych.

Cel badania: Zespół policystycznych jajników (PCOS) to złożone zaburzenie endokrynologiczne i metaboliczne, które dotyka 5%-10% kobiet w wieku rozrodczym. Suplementy o potencjalnych właściwościach przeciwzapalnych, takie jak olej Nigella sativa, zaproponowano jako terapie wspomagające, które mogą poprawić wybrane cechy metaboliczne i zapalne PCOS. W tym badaniu zbadano wpływ N.

Wyniki: Sześćdziesiąt kobiet z PCOS przydzielono losowo po równo do grupy interwencyjnej i grupy placebo. Po skorygowaniu wartości wyjściowych stężenie IL-6 w surowicy (skorygowana różnica średnich -4.21; 95% CI -6.34 do -2.08; p < 0.001) oraz stężenie glukozy we krwi na czczo (skorygowana różnica średnich -8.16 mg/dL; 95% CI -12.73 do -3.58; p < 0.001) były istotnie niższe w grupie N. sativa niż w grupie placebo. Nie zaobserwowano istotnych różnic między grupami w zakresie insuliny na czczo, HOMA-IR, QUICKI, hormonu luteinizującego ani testosteronu całkowitego. Odstęp między miesiączkami był istotnie krótszy w grupie interwencyjnej, natomiast czas trwania miesiączki i inne objawy kliniczne nie wykazywały istotnych różnic między grupami. Dwanaście tygodni suplementacji olejem N. sativa wiązało się z istotną poprawą stanu zapalnego i stężenia glukozy we krwi na czczo w porównaniu z placebo po skorygowaniu wartości wyjściowych. Nie zaobserwowano jednak istotnego wpływu między grupami na wskaźniki insulinooporności ani wyniki hormonalne.

Cel badania: Preparaty Nigella sativa i jej głównego związku bioaktywnego, tymochinonu (TQ), mają właściwości przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwzapalne i wspomagające gojenie ran. Cechy te wskazują na potencjalną przydatność tych preparatów jako środków wspomagających w leczeniu zapalenia dziąseł, zapalenia błony śluzowej, zapalenia przyzębia i zapalenia tkanek wokół implantu. Celem jest krytyczna ocena aktualnych dowodów klinicznych dotyczących stosowania preparatów Nigella sativa i TQ w terapii periodontologicznej.

Wyniki: Zidentyfikowano czternaście eksploracyjnych badań klinicznych. Ogólnie rzecz biorąc, wspomagające stosowanie preparatów Nigella sativa lub TQ wiązało się z poprawą klinicznych miar wyników periodontologicznych. Interpretację ograniczają jednak małe liczebności prób, niejednorodność metodologiczna, krótkie okresy obserwacji oraz niewystarczający opis badanych produktów. Tylko w jednym z badań odpowiednio podano podawaną dobową dawkę TQ. Aktualne dowody kliniczne pozostają wstępne i służą formułowaniu hipotez, mimo obiecujących wyników. Przyszłe badania potwierdzające, będące randomizowanymi badaniami kontrolowanymi, powinny wykorzystywać dobrze scharakteryzowane preparaty o standaryzowanej zawartości TQ oraz podawać zastosowaną dawkę TQ, aby umożliwić odtwarzalność, ocenę zależności dawka–odpowiedź i planowanie badań oparte na dowodach.