Kurkuma a rak — co piszą o niej lekarze naturopaci?

Cel badania: Celem tego badania była ocena wpływu kurkumy i kurkuminy na leczenie zapalenia błony śluzowej jamy ustnej u pacjentów onkologicznych poddawanych chemioterapii i/lub radioterapii. Przegląd systematyczny opracowano zgodnie z wytycznymi Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses.

Wyniki: Kurkumę/kurkuminę stosowano miejscowo w postaci żelu lub płynu do płukania jamy ustnej. U pacjentów leczonych kurkumą/kurkuminą zaobserwowano zmniejszenie stopnia nasilenia zapalenia błony śluzowej, bólu, intensywności rumienia i powierzchni owrzodzeń. Obecne dowody wskazują, że miejscowe stosowanie kurkumy lub kurkuminy skutecznie łagodzi objawy zapalenia błony śluzowej jamy ustnej. Dlatego potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić obiecujący wpływ kurkumy i kurkuminy na zapalne zmiany w jamie ustnej.

Cel badania: Kurkumina, związek zawarty w kurkumie, wykazuje potencjał w leczeniu nowotworów, lecz jej zastosowanie utrudniają niska biodostępność i rozpuszczalność. Nanokurkumina, uzyskiwana dzięki zastosowaniu nanotechnologii, pozwala przezwyciężyć te ograniczenia i daje nadzieję na zastosowania w onkologii. W niniejszym przeglądzie systematycznie analizuje się skuteczność, biodostępność i bezpieczeństwo nanokurkuminy w leczeniu nowotworów, zestawiając dane z badań in vitro, in vivo i klinicznych.

Wyniki: Łącznie zidentyfikowano i oceniono 8403 artykuły, z których tylko 61 uznano za kwalifikujące się do włączenia. Formulacje nanokurkuminy, zwłaszcza te z poli(kwasem mlekowym-ko-glikolowym) (PLGA), wykazywały lepszą rozpuszczalność i skuteczność terapeutyczną. Badania in vitro wykazały zwiększony wychwyt komórkowy i działanie antyproliferacyjne, szczególnie wobec komórek raka szyjki macicy. Badania in vivo potwierdziły jej skuteczność chemoprewencyjną i potencjalną synergię z innymi terapiami przeciwnowotworowymi. Choć badania kliniczne są na wczesnym etapie, wykazały obiecujące wyniki w zakresie ograniczania działań niepożądanych i poprawy skuteczności leczenia nowotworów. Nanokurkumina jest obiecującym, innowacyjnym podejściem do terapii nowotworów, które może zapewniać większą skuteczność i mniej działań niepożądanych niż tradycyjne metody leczenia. Wczesne badania kliniczne wskazują na jej potencjał w poprawie jakości życia pacjentów onkologicznych poprzez łagodzenie toksyczności związanej z leczeniem i poprawę wyników terapeutycznych.

Cel badania: Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej jest najcięższym i najbardziej wyniszczającym działaniem niepożądanym leczenia nowotworów, prowadzącym do niewystarczającego spożycia składników odżywczych, przerw w leczeniu i modyfikacji dawek, co skutkuje wzrostem kosztów hospitalizacji i ograniczeniem kontroli guza.

Wyniki: Obie grupy były porównywalne pod względem zmiennych demograficznych i zmiennych wynikowych ( P > .05). Częstość występowania nietolerowanego zapalenia błony śluzowej w grupie kontrolnej wyniosła 100% w porównaniu z 17.8% w grupie eksperymentalnej. Analiza wariancji z powtarzanymi pomiarami wykazała istotne różnice między grupą eksperymentalną a kontrolną w zakresie początku i nasilenia zapalenia błony śluzowej jamy ustnej ( P = .001), stanu zdrowia jamy ustnej ( P = .001) oraz zaburzeń czynności jamy ustnej ( P = .001). Płyn do płukania jamy ustnej z kurkumą skuteczniej zmniejszał nasilenie zapalenia błony śluzowej jamy ustnej i związanych z nim zaburzeń czynności jamy ustnej niż płyn do płukania jamy ustnej z benzydaminą.

Cel badania: Chociaż opisywano działanie chemioterapeutyczne kurkuminy, jednego z trzech głównych kurkuminoidów pochodzących z kurkumy, w dużej mierze nie zbadano wpływu złożonych ekstraktów z kurkumy, bardziej zbliżonych do tradycyjnych preparatów leczniczych, ani względnego znaczenia trzech kurkuminoidów i ich metabolitów jako środków przeciwnowotworowych.

Wyniki: Kurkumina i bis-demetoksykurkumina wykazywały taką samą skuteczność jak naturalnie występująca mieszanina kurkuminoidów (IC50=58µM), natomiast demetoksykurkumina nie miała żadnego wpływu na wzrost komórek. Jednak każdy z poszczególnych kurkuminoidów hamował wydzielanie PTHrP (IC50=22-31µM) w takim samym stopniu jak mieszanina kurkuminoidów (IC50=16µM). Metabolity kurkuminoidów powstające w wyniku degradacji (wanilina i kwas ferulowy) nie hamowały wzrostu komórek ani wydzielania PTHrP, natomiast metabolity zredukowane (tetrahydrokurkuminoidy) hamowały wzrost komórek i wydzielanie PTHrP, ale tylko przy stężeniach ≥10-krotnie wyższych niż stężenia kurkuminoidów. Badania te podkreślają strukturalne i biologiczne znaczenie kurkuminoidów w przeciwnowotworowym działaniu kurkumy wobec raka piersi oraz przeczą niedawnym twierdzeniom, jakoby niektóre z badanych tu metabolitów kurkuminoidów odpowiadały za te efekty przeciwnowotworowe.

Cel badania: Kurkumina (CUR) jest żółtym związkiem polifenolowym pochodzącym z rośliny kurkumy. Jest szeroko stosowana w leczeniu wielu rodzajów chorób, w tym nowotworów płuc, szyjki macicy, prostaty, piersi, kości i wątroby.

Wyniki: Aby rozwiązać te problemy, naukowcy podjęli próby opracowania nowych systemów dostarczania leków, takich jak liposomy, stałe dyspersje, mikroemulsje, micele, nanżele i dendrymery. Spośród nich najdokładniej zbadano liposomy. Liposomalna formulacja CUR wykazuje silniejsze działanie hamujące wzrost i proapoptotyczne wobec komórek nowotworowych. Niniejszy przegląd koncentruje się głównie na przygotowaniu liposomów zawierających CUR i ich zastosowaniu w terapii nowotworów.

Cel badania: Obecnie stosowane standardowe leczenie glejaka wielopostaciowego, najczęstszego złośliwego pierwotnego guza ośrodkowego układu nerwowego (OUN), obejmuje resekcję chirurgiczną, po której następuje chemioterapia uzupełniająca i radioterapia (protokół Stuppa), co zapewnia medianę całkowitego przeżycia wynoszącą 15 miesięcy. Dodatkowe leczenie z użyciem pól elektrycznych o działaniu przeciwnowotworowym (terapia Optune®, Novocure Ltd., Haifa, Izrael) może wydłużyć przeżycie do 20 miesięcy.

Wyniki: Od dawna jest stosowana w tradycyjnej medycynie Azji Południowej; wykazano, że w warunkach in vitro działa przeciwutleniająco, przeciwzapalnie i antyproliferacyjnie. Wykazano, że kurkumina wywołuje w komórkach nowotworowych wiele efektów cytotoksycznych, w tym zatrzymanie cyklu komórkowego, apoptozę, autofagię, zmiany ekspresji genów i zaburzenie sygnalizacji molekularnej. Wykazano ponadto, że kurkumina nasila wpływ promieniowania na komórki nowotworowe, jednocześnie chroniąc prawidłowe tkanki. Korzystny profil bezpieczeństwa kurkuminy i jej powszechna dostępność czynią ją obiecującym związkiem do przyszłych badań klinicznych dotyczących glejaków o wysokim stopniu złośliwości.

Cel badania: Kurkumina jest naturalnym związkiem pochodzącym z kurkumy i może oddziaływać na cząsteczki nowotworów złośliwych zaangażowane w rozwój nowotworu. Wykazuje silne działanie przeciwutleniające, ale jej skuteczność jest ograniczona z powodu słabego wchłaniania i szybkiego usuwania z organizmu.

Wyniki: Ponadto kurkumina i jej pochodne mogłyby również zwiększać skuteczność konwencjonalnej chemioterapii i radioterapii oraz ograniczać związane z nimi działania niepożądane. Ostatnio opracowuje się/bada systemy dostarczania oparte na nanocząstkach, aby przezwyciężyć trudności związane z dostarczaniem kurkuminy i zwiększyć jej ogólną skuteczność. Zastosowanie systemu obrazowania do śledzenia tych formulacji mogłoby również dostarczyć przydatnych informacji o biodostępności i rozmieszczeniu kompleksu nanokurkuminy. Podsumowując, kurkumina, zwłaszcza w postaci nano, daje znaczące nadzieje w walce z nowotworami i mogłaby umożliwić precyzyjne dostarczanie do komórek nowotworowych bez wpływu na prawidłowe, zdrowe komórki.

Cel badania: Rozwój i progresja raka jelita grubego (CRC), jednego z najczęstszych nowotworów na świecie, są wspierane przez określone mechanizmy pozwalające komórkom unikać śmierci mimo chemioterapii, w tym autofagię komórkową. Autofagia jest wysoce konserwowanym ewolucyjnie szlakiem degradacji, uczestniczącym w różnych procesach komórkowych, takich jak utrzymanie homeostazy komórkowej i usuwanie ciał obcych, a jej zaburzenia są związane z wieloma chorobami.

Wyniki: Kurkumina, jeden z aktywnych składników Curcuma longa, ma duży potencjał w zwalczaniu CRC poprzez wpływ na różne szlaki sygnalizacji komórkowej i regulację epigenetyczną, w sposób bezpieczny i opłacalny. W niniejszym przeglądzie omówiono skuteczność kurkuminy przeciwko CRC w warunkach in vitro i in vivo, w szczególności jej wpływ na autofagię i apoptozę w różnych szlakach komórkowych. Chociaż w badaniach klinicznych oceniano potencjał kurkuminy w profilaktyce i leczeniu nowotworów, żadne z nich nie analizowało konkretnie jej roli w autofagii. Niemniej przedstawiamy przegląd potencjalnych zależności, aby uzasadnić stosowanie tego polifenolu jako środka profilaktycznego lub wspomagającego terapię CRC.