Zioła i roślinyDziewięćsił — kwiat z gór, który miał mieć dziewięć sił?
- Henryk Różański — Korzeń dziewięćsiłu – Radix Carlinae w praktycznej fitoterapii
- Henryk Różański — Dziewięćsił bezłodygowy – Carlina acaulis L. w dawnej medycynie
- Commercial Carlinae radix herbal drug: botanical identity, chemical composition and antimicrobial properties. · Pharm Biol 2012
- Fractionation of Carlina acaulis L. Root Methanolic Extract as a Promising Path towards New Formulations against Bacillus cereus and Methicillin-Resistant Staphylococcus aureus. · Molecules 2024
- Toxicity of Carlina Oxide-A Natural Polyacetylene from the Carlina acaulis Roots-In Vitro and In Vivo Study. · Toxins (Basel) 2020
Henryk Różański wymienia korzeń dziewięćsiłu przy pasożytach, dolegliwościach trawiennych i problemach z układem moczowym.
- Opisuje też jego działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, moczopędne, żółciopędne oraz wspierające gojenie ran.
- Wymienia również zastosowanie przy stanach zapalnych gardła i dziąseł, bólach, obrzękach oraz chorobach skóry.
Co piszą autorzy
Świeży korzeń opisano jako działający przeciw pasożytom, a jego żywica z olejkiem ma paraliżować obleńce i tasiemce oraz zabijać pierwotniaki.
Korzeń wymieniono przy zapaleniu dziąseł i gardła, bólach, reumatyzmie, dolegliwościach żołądka i jelit, wrzodach, trudno gojących się ranach, chorobach skóry, nowotworach i pasożytach.
Przypisano mu działanie przeciwbakteryjne, żółciopędne, moczopędne, napotne i wspierające trawienie, apetyt oraz gojenie ran.
Opisywano jego stosowanie przy obrzękach, chorobach pasożytniczych, nerek i żołądka.
Wymieniono stosowanie przy dolegliwościach układu moczowego, nerek i żołądka, zaflegmieniu płuc, obrzękach oraz pasożytach przewodu pokarmowego; zewnętrznie przy problemach skórnych.
Dawniej stosowano go przy zaburzeniach trawiennych, schorzeniach układu moczowego i do wspierania gojenia ran.
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 3 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 2.
W badaniu laboratoryjnym olejek i odwar z korzenia hamowały wzrost badanych drobnoustrojów, co stanowi wstępne potwierdzenie tradycyjnego zastosowania przeciwdrobnoustrojowego.
Cel badania: Carlinae radix jest lekiem ziołowym powszechnie stosowanym przez mieszkańców południowo-wschodniej Serbii w leczeniu chorób układu oddechowego i moczowo-płciowego, a zewnętrznie — różnych schorzeń skóry. Wydaje się, że nadal brakuje szczegółowych badań korelujących skład chemiczny tego leku z jego zastosowaniami etnofarmakologicznymi. Skład chemiczny, aktywność przeciwdrobnoustrojowa i mechanizm działania C.
Wyniki: Zarówno olejek eteryczny, jak i odwary wykazywały bardzo wysoką aktywność przeciwdrobnoustrojową wobec wszystkich badanych szczepów, przy czym S. aureus był najbardziej wrażliwy [np. dla próbki olejku wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) i minimalnego stężenia bakteriobójczego (MBC) wynosiły odpowiednio 0.02, 0.04 µL/mL]. Krzywe wzrostu S. aureus wykazały znaczne zmniejszenie mętności (dla stężenia MIC wyniosło ono ok. 70%), wskazujące na zależną od stężenia lizę komórek, potwierdzoną za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej. Skład chemiczny oraz cechy anatomiczne i morfologiczne próbki wskazywały na Carlina acanthifolia L. (Asteraceae), a nie Carlina acaulis L. (Asteraceae). Wyniki wykazały znaczące działanie przeciwdrobnoustrojowe olejku eterycznego i odwarów oraz potwierdzają stosowanie tej rośliny w etnomedycynie do leczenia różnych zakażeń u ludzi, zwłaszcza wywoływanych przez S. aureus.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Frakcje wyciągu z korzenia działały przeciw niektórym bakteriom, w tym MRSA, w badaniach laboratoryjnych.
Cel badania: Korzeń Carlina acaulis L. jest szeroko stosowany w medycynie tradycyjnej ze względu na swoje właściwości przeciwdrobnoustrojowe.
Wyniki: Dalsze analizy wykazały obecność bioaktywnych kwasów chlorogenowych w ekstrakcie frakcjonowanym, zwłaszcza we frakcji octanu etylu (C). Ustalenia te potwierdzają tradycyjne stosowanie korzenia C. acaulis i torują drogę do opracowania nowych preparatów do leczenia zakażeń bakteryjnych. Oceniono to również w eksperymencie potwierdzającym słuszność koncepcji, w którym frakcję C zastosowano w składzie maści; maść zachowała wysoką aktywność przeciwdrobnoustrojową wobec MRSA i wykazywała niską toksyczność wobec hodowanych fibroblastów.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Badanie wykazało, że główny składnik korzenia, tlenek karliny, uszkadzał zarówno prawidłowe, jak i nowotworowe komórki w testach laboratoryjnych, co budzi pytania o bezpieczeństwo.
Cel badania: Istnieje kilka doniesień wskazujących, że korzenie Carlina acaulis L. były powszechnie stosowane jako środek leczniczy w chorobach skóry i jako środek przeciwpasożytniczy od starożytności do XIX wieku; obecnie jednak straciły na znaczeniu.
Wyniki: Tlenek karliny wykazywał wysoką toksyczność in vivo, przy LC50 = 10.13 µg/mL po 96 h ekspozycji w teście ZFET. W niniejszej pracy wykazujemy, że tlenek karliny wywiera toksyczne działanie na komórki w hodowli i żywe organizmy. Dane wskazują, że ekstrakty na bazie C. acaulis rozważane do zastosowania terapeutycznego powinny być całkowicie pozbawione tlenku karliny.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.