Amalgamat — rtęć w ustach, którą trzeba bezpiecznie usunąć?

Cel badania: Ten przegląd systematyczny podsumowuje charakterystykę i wyniki leczenia zmian lichenoidalnych w jamie ustnej związanych z amalgamatem dentystycznym (OLL) oraz liszaja płaskiego jamy ustnej (OLP). W bazach Embase i MEDLINE wyszukano oryginalne badania dotyczące OLL lub OLP związanych z amalgamatem dentystycznym.

Wyniki: Dane wyodrębniono z 44 badań obejmujących 1855 pacjentów. Usunięcie wypełnień amalgamatowych doprowadziło do całkowitego ustąpienia zmian u 54,2% (n = 423/781), częściowego ustąpienia u 34,8% (n = 272/781) i braku ustąpienia u 11,0% (n = 86/781) pacjentów z OLL, natomiast całkowite ustąpienie nastąpiło u 37,1% (n = 72/194), częściowe ustąpienie u 26,3% (n = 51/194), a brak ustąpienia u 36,6% (n = 71/194) pacjentów z OLP. Wśród pacjentów z OLL poprawę po usunięciu amalgamatu odnotowano u 91,6% pacjentów z dodatnimi wynikami testów płatkowych i u 82,9% z wynikami ujemnymi, natomiast wśród pacjentów z OLP poprawę po usunięciu amalgamatu odnotowano u 89,2% pacjentów z dodatnimi wynikami testów płatkowych i u 78,9% z wynikami ujemnymi. Nasze wyniki wskazują, że poprawa następuje niezależnie od wyniku testu płatkowego.

Cel badania: Na zlecenie Norweskiej Dyrekcji ds. Zdrowia przeprowadzono prospektywne badanie kohortowe dotyczące zmian dolegliwości zdrowotnych po usunięciu wypełnień amalgamatowych. Celem było zapewnienie i ocena eksperymentalnego leczenia pacjentów z dolegliwościami zdrowotnymi przypisywanymi wypełnieniom z amalgamatu dentystycznego.

Wyniki: Stężenie I-Hg i Ag w surowicy znacząco zmniejszyło się po usunięciu wszystkich wypełnień amalgamatowych. Stężenia MeHg i Se w surowicy nie uległy zmianie. Nasilenie dolegliwości zdrowotnych znacznie zmniejszyło się po usunięciu amalgamatu, ale nie stwierdzono statystycznie istotnych korelacji między wskaźnikami narażenia a dolegliwościami zdrowotnymi. Po usunięciu wszystkich wypełnień amalgamatowych następuje zmniejszenie stężenia I-Hg i Ag w surowicy. Wyniki potwierdzają hipotezę, że narażenie na wypełnienia amalgamatowe powoduje zwiększenie dziennej dawki zarówno I-Hg, jak i Ag. Mimo że po usunięciu wszystkich wypełnień amalgamatowych nasilenie dolegliwości zdrowotnych zmniejszyło się, nie znaleziono wyraźnych dowodów na bezpośredni związek między narażeniem a dolegliwościami zdrowotnymi. Rejestracja badania: Projekt jest zarejestrowany w Clinicaltrials.gov (NCT01682278).

Cel badania: Toksykologiczne konsekwencje narażenia na rtęć (Hg) pochodzącą z wypełnień z amalgamatu dentystycznego są przedmiotem debaty w kilku krajach. Celem tego badania było uzyskanie danych dotyczących stężeń Hg w ślinie i kale przed usunięciem wypełnień z amalgamatu dentystycznego i po nim.

Wyniki: W ślinie stężenie Hg zmniejszało się wykładniczo w ciągu pierwszych 2 tygodni po usunięciu amalgamatu (t 1/2 = 1,8 dnia). Stwierdzono, że wypełnienia amalgamatowe są istotnym źródłem Hg w ślinie i kale. Poziomy Hg we wszystkich badanych materiałach znacznie się obniżają po usunięciu amalgamatu. Wydaje się, że wchłanianie rtęci z amalgamatu w przewodzie pokarmowym w związku z usuwaniem wypełnień amalgamatowych jest niewielkie.

Cel badania: Zbadano wpływ usunięcia amalgamatu dentystycznego na poziomy przeciwciał przeciw peroksydazie tarczycowej (anty-TPO) i przeciw tyreoglobulinie (anty-Tg) u pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy (AT), z alergią na rtęć i bez niej.

Wyniki: W porównaniu z poziomami na początku badania istotne zmniejszenie poziomów obu autoprzeciwciał, anty-Tg (p=0,001) i anty-TPO (p=0,0007), zaobserwowano wyłącznie u pacjentów z nadwrażliwością na rtęć, u których wymieniono amalgamat (grupa IIA). Poziomy autoprzeciwciał u pacjentów z nadwrażliwością na rtęć lub bez niej (grupy I i IIB), którzy nie wymienili amalgamatu, nie uległy zmianie. Usunięcie amalgamatu dentystycznego zawierającego rtęć u pacjentów z nadwrażliwością na rtęć może przyczynić się do skutecznego leczenia autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

Cel badania: U 10 zdrowych osób wszystkie wypełnienia amalgamatowe wymieniono na wkłady złote. Poziomy we krwi i moczu mierzono 10 razy w ciągu 4-miesięcznego okresu przed usunięciem amalgamatu oraz 12-miesięcznego okresu po jego usunięciu.

Wyniki: Dwanaście miesięcy po usunięciu stężenia rtęci w osoczu i moczu w grupie eksperymentalnej zmniejszyły się istotnie, odpowiednio do 50% i 25% wartości początkowych. Poza istotnie niższymi wartościami selenu w osoczu 5 i 10 dni po usunięciu nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących selenu w osoczu ani peroksydazy glutationowej w erytrocytach, ani w obrębie grupy eksperymentalnej i kontrolnej, ani między nimi. Liczne dodatkowe analizy biochemiczne nie wykazały żadnego wpływu na funkcje narządów ani żadnych różnic między grupami przed usunięciem amalgamatu lub po nim. Wypełnienia amalgamatowe w znacznym stopniu przyczyniały się do poziomów rtęci w osoczu i moczu.

Cel badania: Amalgamat stosowany do wypełnień zębów zawiera około 50% rtęci pierwiastkowej. Podczas szkolenia studentów stomatologii amalgamat jest często usuwany przez wiercenie bez użycia natrysku wodnego i ssania, które stanowią środki ochronne zapobiegające powstawaniu aerozolu rtęciowego. W tym badaniu zmierzono poziomy par rtęci w otaczającym powietrzu podczas usuwania amalgamatu w sposób typowy dla szkolenia stomatologicznego.

Wyniki: Gdy stosowano natrysk wodny i ssanie, poziomy par rtęci mieściły się w zakresie od 4,0 do 19,0 μg/m3 (średnia arytmetyczna = 8,0 μg/m3); gdy stosowano wyłącznie ssanie, poziomy par rtęci mieściły się w zakresie od 14,0 do 999,0 (999,0 μg/m3 oznacza górną granicę wykrywalności analizatora Jerome) (średnia arytmetyczna = 141,0 μg/m3); gdy nie stosowano ani ssania, ani wody, poziomy par mieściły się w zakresie od 34,0 do 796,0 μg/m3 (średnia arytmetyczna = 214,0 μg/m3). Wartość graniczna określona przez Alberta Occupational Health and Safety dla par rtęci w okresie ważonym ośmiogodzinnym wynosi 25,0 μg/m3. Bezwzględny pułap dla par rtęci, którego nie wolno przekroczyć w żadnym momencie, wynosi 125,0 μg/m3. Gdy stosowano jednocześnie natrysk wodny i ssanie, poziomy par rtęci niezmiennie pozostawały poniżej tego progu. Gdy stosowano ssanie bez natrysku wodnego, poziomy par rtęci przekraczały próg bezpieczeństwa przez 8% czasu. Gdy nie stosowano ani natrysku wodnego, ani ssania, 36% odczytów stężenia par rtęci przekraczało wartość bezwzględnego pułapu.