SzczepionkiSzczepionki a choroby autoimmunologiczne — czy układ odporności może się pogubić?
- Prof. Sucharit Bhakdi — mRNA Vaccine Toxicity — M. Palmer i S. Bhakdi i in. (2023)
- Henryk Różański — Choroba Hashimoto, czyli przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, część 1.
- Stowarzyszenie STOP NOP — Szczepienia – poznaj ich ryzyko i skuteczność – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wiedzy o Szczepieniach "STOP NOP"
- Stowarzyszenie STOP NOP — Lekarze ostrzegają! Szczepionka HPV – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wiedzy o Szczepieniach "STOP NOP"
- Hubert Czerniak — Wyleczyć nieuleczalne – autyzm
- Prof. Sucharit Bhakdi — mRNA vaccines against COVID-19 and their effects on the central nervous system
- Stowarzyszenie STOP NOP — Dr n.med. Dorota Sienkiewicz „Bezpieczne szczepienia” – alternatywny kalendarz szczepień – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wiedzy o Szczepieniach "STOP NOP"
- Immune Response and Safety of Viral Vaccines in Children with Autoimmune Diseases on Immune Modulatory Drug Therapy. · Expert Rev Vaccines 2020
- Vaccination and Induction of Autoimmune Diseases. · Inflamm Allergy Drug Targets 2015
- Impact of COVID-19 vaccination or infection on disease activity in a radiologically isolated syndrome cohort: The VaxiRIS study. · Mult Scler 2023
- Vaccines and multiple sclerosis. · Acta Neurol Scand 2017
- EULAR/PRES recommendations for vaccination of paediatric patients with autoimmune inflammatory rheumatic diseases: update 2021. · Ann Rheum Dis 2023
- Orthomolecular Medicine News Service — VACCINE ADJUVANTS AND EXCIPIENTS: Know what else comes through the needle?
- Orthomolecular Medicine News Service — Considerations about the Children's Immunization Program
- Orthomolecular Medicine News Service — Positive Correlation between the Number of Vaccine Doses and Infant Mortality
Prof. Sucharit Bhakdi opisuje, że przeciążenie usuwania resztek komórek może wywołać reakcję przeciw własnym antygenom i podtrzymywać stan zapalny.
- Henryk Różański podaje, że w chorobie Hashimoto komórki odpornościowe dążą do zniszczenia komórek tarczycy.
- Stowarzyszenie STOP NOP przytacza badania wskazujące na możliwy związek szczepienia przeciw HPV z chorobami tarczycy i innymi ciężkimi zdarzeniami autoimmunologicznymi.
- Stowarzyszenie STOP NOP informuje, że komisja nie potrafiła ustalić, czy kalendarz szczepień dzieci wiąże się z chorobami autoimmunologicznymi.
Co piszą autorzy
Choroba autoimmunologiczna wiąże się z namnażaniem limfocytów, które błędnie rozpoznają własne antygeny.
Przeciążenie usuwania resztek komórek może prowadzić do reakcji przeciw własnym antygenom i dalszego stanu zapalnego.
W chorobie Hashimoto komórki odpornościowe nie rozpoznają komórek tarczycy jako własnych i dążą do ich zniszczenia.
Komisja nie potrafiła ustalić, czy kalendarz szczepień dla dzieci wiąże się z chorobami autoimmunologicznymi.
Dostępne dowody o dzieciach potencjalnie podatnych na niepożądane skutki szczepień, w tym z rodzinnymi chorobami autoimmunologicznymi, są ograniczone i niepewne.
W badaniu wskazano na potencjalny związek szczepienia przeciw HPV z niedoczynnością tarczycy i autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy.
Inne badanie epidemiologiczne wskazało na istotny związek szczepienia przeciw HPV4 z ciężkim autoimmunologicznym zdarzeniem niepożądanym.
Hubert Czerniak twierdzi, że pozostanie odporności dziecka w trybie TH2 prowadzi do chorób autoimmunologicznych.
Hubert Czerniak twierdzi, że szczepienia zaburzają odporność i florę jelitową oraz wywołują stany zapalne układu pokarmowego u części dzieci autystycznych.
Po szczepionkach mRNA i szczepionkach wektorowych zgłaszano przypadki zapalenia mózgu i rdzenia; w niektórych przypadkach za przyczynę uznano reakcję autoimmunologiczną, ale nie da się określić jej udziału wśród wszystkich przypadków.
W opisach przypadków zapalenia mózgu po szczepionkach mRNA rozpoznawano autoimmunologiczne zapalenie mózgu, lecz bez badania tkanki często nie da się ustalić jego przyczyny.
Stowarzyszenie STOP NOP wymienia choroby autoimmunologiczne wśród przewlekłych problemów zdrowotnych, których zauważenie zbiegło się w czasie z szerszym wprowadzaniem szczepień.
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 5 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 10 231.
Przegląd wykazał, że szczepionki wirusowe były na ogół dobrze tolerowane przez dzieci z chorobami autoimmunologicznymi i nie pogarszały aktywności choroby.
Cel badania: Wprowadzenie: Dzieci z chorobami autoimmunologicznymi często wymagają leczenia ogólnoustrojowymi lekami immunosupresyjnymi. Skuteczność i bezpieczeństwo szczepień, zwłaszcza żywych atenuowanych szczepionek wirusowych u tych pacjentów, nadal budzą obawy.
Wyniki: Zarówno żywe szczepionki atenuowane, jak i szczepionki inaktywowane były dobrze tolerowane i nie powodowały poważnych zdarzeń niepożądanych. Szczepienie nie wpływało niekorzystnie na aktywność choroby autoimmunologicznej. Opinia ekspertów: Obecne dowody wskazują, że podawanie szczepionek wirusowych dzieciom z chorobami autoimmunologicznymi, otrzymującym większość ogólnoustrojowych leków immunosupresyjnych, jest immunogenne i bezpieczne. Szczepionkę MMR można bezpiecznie podawać większości pacjentów otrzymujących leki biologiczne, ale pacjenci przyjmujący prednizolon w dużej dawce i cyklofosfamid w pulsach powinni unikać szczepionki MMR i innych żywych szczepionek wirusowych.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Przegląd wskazuje, że przypadki chorób autoimmunologicznych po szczepieniu są bardzo rzadkie, a związek przyczynowy nie został jasno wykazany.
Cel badania: Od dawna podejrzewano, że szczepionki odgrywają rolę w wywoływaniu chorób autoimmunologicznych (AID). Jednak poza określonymi szczepami szczepionek i powikłaniami (takimi jak szczepionka przeciw świńskiej grypie i zespół Guillaina-Barrégo w 1976 r. oraz małopłytkowość i szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce) rola ta nie została potwierdzona.
Wyniki: W niniejszej pracy omówione zostaną argumenty przemawiające za związkiem między szczepionkami a chorobami autoimmunologicznymi (AID) i przeciwko niemu, przy uwzględnieniu faktu, że dotychczas nie zidentyfikowano wyraźnie żadnego związku między nimi. Rola adiuwantów w szczepionkach została opisana przez inne zespoły badawcze w kontekście bardziej ogólnego zespołu (zespołu autoimmunologicznego/autozapalnego indukowanego przez adiuwanty). Przypadki AID wywołane przez szczepionki są zatem bardzo rzadkie i rodzą pytania o interakcję między szczepionkami i/lub ich adiuwantami a podłożem genetycznym choroby autoimmunologicznej. Obserwacje te nie powinny więc podważać korzyści ze szczepień.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
W badaniu osób z radiologicznie izolowanym zespołem szczepienie przeciw COVID-19 nie wiązało się ze zwiększoną aktywnością choroby ani ryzykiem rozwoju stwardnienia rozsianego.
Cel badania: Szczepienie jest zdecydowanie zalecane pacjentom ze stwardnieniem rozsianym (MS) leczonym lekami immunosupresyjnymi. W odniesieniu do szczepienia przeciw COVID-19 nie zgłoszono żadnych szczególnych obaw. Naszym celem była ocena, czy szczepienie przeciw COVID-19 lub zakażenie zwiększa ryzyko aktywności choroby, radiologicznej lub klinicznej, prowadzącej do konwersji do MS, w kohorcie osób z zespołem izolowanym radiologicznie (RIS).
Wyniki: Nie stwierdzono różnicy w konwersji klinicznej do MS między grupą zaszczepioną a niezaszczepioną (6,7% wobec 8,5%, p > 0,9). Odsetek aktywności choroby nie różnił się statystycznie (odpowiednio 13,6% i 7,4%, p = 0,54). Odsetek konwersji klinicznej do MS nie różnił się istotnie u pacjentów z udokumentowanym zakażeniem COVID-19 w porównaniu z pacjentami niezakażonymi. Nasze badanie sugeruje, że zakażenie COVID-19 lub uodpornienie u osób z RIS nie zwiększa ryzyka aktywności choroby. Nasze wyniki przemawiają za tym, że szczepienie przeciw COVID-19 można bezpiecznie zaproponować tym osobom i powtarzać.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Przegląd wykazał, że większość szczepień wydaje się bezpieczna u osób ze stwardnieniem rozsianym, które nie są leczone.
Cel badania: Dyskutowano nad związkiem między niektórymi szczepieniami a początkiem lub nawrotem stwardnienia rozsianego (MS). Na podstawie bazy PubMed przeprowadziliśmy dokładny przegląd piśmiennictwa i uwzględniliśmy wszystkie istotne badania: 51 dotyczących MS i 15 dotyczących zapalenia nerwu wzrokowego (ON).
Wyniki: Z wyjątkiem żywej szczepionki przeciw żółtej febrze szczepienia wydają się bezpieczne u nieleczonych pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS) i zapaleniem nerwu wzrokowego (ON). Jednak większość badań miała zbyt małą moc statystyczną i nie można wykluczyć niewielkiego ryzyka. Jedno badanie szczepienia BCG po pierwszym zdarzeniu demielinizacyjnym wykazało nawet zmniejszone ryzyko rozwoju MS. Potrzebne są dalsze badania, aby całkowicie wykluczyć związek przyczynowy.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Zalecenia wskazują, że szczepionki niezawierające żywych drobnoustrojów można bezpiecznie podawać dzieciom z chorobami reumatycznymi autoimmunologicznymi leczonymi immunosupresyjnie.
Cel badania: Najnowsze ustalenia potwierdzające bezpieczeństwo żywych szczepionek atenuowanych oraz nowe badania nad immunogennością szczepień w erze biologicznych leków modyfikujących przebieg choroby, stosowanych u dzieci z autoimmunologicznymi/zapalnymi chorobami reumatycznymi (pedAIIRD), sprawiły, że konieczna stała się aktualizacja zaleceń EULAR.
Wyniki: Zasadniczo należy przestrzegać krajowych programów szczepień (NIP), które powinny być corocznie oceniane przez lekarza prowadzącego. Jeśli to możliwe, szczepienia należy podawać przed rozpoczęciem leczenia lekami immunosupresyjnymi, ale nigdy nie należy odkładać koniecznego leczenia. Pacjentom z pedAIIRD poddawanym immunosupresji można bezpiecznie podawać szczepionki niezawierające żywych drobnoustrojów. Zasadniczo ochrona serologiczna jest zachowana u pacjentów szczepionych podczas immunosupresji, z wyjątkiem osób otrzymujących glikokortykosteroidy w dużych dawkach i terapię powodującą deplecję limfocytów B. U pacjentów poddawanych immunosupresji należy unikać żywych szczepionek atenuowanych. Jednak w określonych warunkach można bezpiecznie podać pacjentom poddawanym immunosupresji dawkę przypominającą szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce oraz szczepionkę przeciw wirusowi ospy wietrznej i półpaśca. Oprócz szczepień przewidzianych w NIP należy zdecydowanie rozważyć podanie pacjentom z pedAIIRD poddawanym immunosupresji sezonowej szczepionki przeciw grypie, niezawierającej żywych drobnoustrojów.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Perspektywy i materiały poglądowe
Poniższe treści przedstawiają opinie, interpretacje i hipotezy autorów. Nie są traktowane jako równorzędne z badaniami naukowymi i przeglądami systematycznymi.
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.