Szczepionki a autyzm — dlaczego ten spór wciąż wraca?

Cel badania: Zrozumienie bezpieczeństwa szczepionek ma kluczowe znaczenie dla podejmowania decyzji dotyczących szczepień. Naszym celem było przeprowadzenie przeglądu systematycznego bezpieczeństwa szczepionek zalecanych dzieciom, dorosłym i kobietom w ciąży w Stanach Zjednoczonych.

Wyniki: Spośród 56 603 przeanalizowanych cytowań 338 badań opisanych w 518 publikacjach spełniało kryteria włączenia. U dzieci siła dowodów (SoE) była wysoka i wskazywała na brak zwiększonego ryzyka autyzmu po szczepieniu przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR). Siła dowodów była wysoka i wskazywała na zwiększone ryzyko drgawek gorączkowych po szczepieniu MMR. Nie stwierdzono dowodów na zwiększone ryzyko wgłobienia jelita po szczepionce przeciw rotawirusom podczas najnowszej obserwacji (umiarkowana siła dowodów) ani cukrzycy (wysoka siła dowodów). Nie stwierdzono dowodów na zwiększone ryzyko lub dowody były niewystarczające w przypadku kluczowych zdarzeń niepożądanych związanych z nowszymi szczepionkami, takimi jak 9-walentna szczepionka przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego i szczepionka przeciw meningokokom B. U dorosłych nie stwierdzono dowodów na zwiększone ryzyko (różna siła dowodów) lub dowody były niewystarczające w przypadku kluczowych zdarzeń niepożądanych związanych z nową adiuwantowaną inaktywowaną szczepionką przeciw grypie i rekombinowaną adiuwantowaną szczepionką przeciw półpaścowi. Nie znaleźliśmy dowodów na zwiększone ryzyko (różna siła dowodów) kluczowych zdarzeń niepożądanych u kobiet w ciąży po szczepieniu przeciw tężcowi, błonicy i krztuścowi bezkomórkowym, w tym martwego urodzenia (umiarkowana siła dowodów).

Cel badania: Możliwość istnienia związku między szczepieniami w dzieciństwie a późniejszym rozwojem autyzmu była przedmiotem ogromnej debaty. W ostatnim czasie stało się to ważnym problemem zdrowia publicznego, a choroby, którym można zapobiegać za pomocą szczepień, coraz częściej występują w społeczności z powodu obaw przed „związkiem” między szczepieniami a autyzmem.

Wyniki: Dane kohortowe nie wykazały związku między szczepieniem a autyzmem (OR: 0,99; 95% CI: 0,92–1,06) ani ASD (OR: 0,91; 95% CI: 0,68–1,20); nie stwierdzono też związku między autyzmem a MMR (OR: 0,84; 95% CI: 0,70–1,01), tiomersalem (OR: 1,00; 95% CI: 0,77–1,31) ani rtęcią (Hg) (OR: 1,00; 95% CI: 0,93–1,07). Podobnie dane z badań kliniczno-kontrolnych nie wykazały dowodów na zwiększone ryzyko rozwoju autyzmu lub ASD po ekspozycji na MMR, Hg lub tiomersal, gdy grupowano według schorzenia (OR: 0,90, 95% CI: 0,83–0,98; p=0,02) lub według rodzaju ekspozycji (OR: 0,85, 95% CI: 0,76–0,95; p=0,01). Wyniki tej metaanalizy sugerują, że szczepienia nie wiążą się z rozwojem autyzmu ani zaburzeń ze spektrum autyzmu. Ponadto składniki szczepionek (tiomersal lub rtęć) ani szczepionki skojarzone (MMR) nie wiążą się z rozwojem autyzmu ani zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Cel badania: Hipotetyczny związek między szczepionką przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR) a autyzmem nadal budzi obawy i wpływa na przyjmowanie szczepień. Celem było ustalenie, czy szczepionka MMR zwiększa ryzyko autyzmu u dzieci, w podgrupach dzieci lub w określonych okresach po szczepieniu.

Wyniki: W trakcie 5 025 754 osobolat obserwacji u 6517 dzieci rozpoznano autyzm (częstość występowania 129,7 na 100 000 osobolat). Porównanie dzieci zaszczepionych MMR z dziećmi niezaszczepionymi MMR dało w pełni skorygowany współczynnik hazardu autyzmu wynoszący 0,93 (95% CI, 0,85–1,02). Podobnie w podgrupach dzieci określonych na podstawie historii autyzmu u rodzeństwa, czynników ryzyka autyzmu (na podstawie wskaźnika ryzyka choroby) lub innych szczepień dziecięcych, a także w określonych okresach po szczepieniu, konsekwentnie nie obserwowano zwiększonego ryzyka autyzmu po szczepieniu MMR. Badanie zdecydowanie potwierdza, że szczepienie MMR nie zwiększa ryzyka autyzmu, nie wywołuje autyzmu u dzieci podatnych i nie wiąże się z grupowaniem przypadków autyzmu po szczepieniu. Wnosi ono wkład w stosunku do wcześniejszych badań dzięki znacznemu zwiększeniu mocy statystycznej oraz uwzględnieniu hipotez dotyczących podatnych podgrup i grupowania przypadków.

Cel badania: Sugerowano, że szczepienie przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR) jest przyczyną autyzmu.

Wyniki: Spośród 537 303 dzieci w kohorcie (reprezentujących 2 129 864 osobolat) 440 655 (82,0 procent) otrzymało szczepionkę MMR. Zidentyfikowaliśmy 316 dzieci z rozpoznaniem zaburzenia autystycznego i 422 z rozpoznaniem innych zaburzeń ze spektrum autyzmu. Po skorygowaniu o potencjalne czynniki zakłócające względne ryzyko zaburzenia autystycznego w grupie dzieci zaszczepionych, w porównaniu z grupą niezaszczepioną, wyniosło 0,92 (95-procentowy przedział ufności, 0,68–1,24), a względne ryzyko innego zaburzenia ze spektrum autyzmu wyniosło 0,83 (95-procentowy przedział ufności, 0,65–1,07). Nie stwierdzono związku między wiekiem w chwili szczepienia, czasem, jaki upłynął od szczepienia, ani datą szczepienia a rozwojem zaburzenia autystycznego. Badanie to dostarcza mocnych dowodów przeciw hipotezie, że szczepienie MMR powoduje autyzm.

Cel badania: Przeprowadziliśmy badanie epidemiologiczne, aby sprawdzić, czy szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR) może być przyczynowo związana z autyzmem.

Wyniki: Zidentyfikowaliśmy 498 przypadków autyzmu (261 przypadków autyzmu klasycznego, 166 autyzmu atypowego i 71 zespołu Aspergera). W 293 przypadkach diagnozę można było potwierdzić na podstawie kryteriów Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, rewizja dziesiąta (ICD10: 214 [82%] przypadków autyzmu klasycznego, 52 [31%] autyzmu atypowego, 27 [38%] zespołu Aspergera). Liczba przypadków systematycznie wzrastała w kolejnych latach urodzenia; po wprowadzeniu szczepienia MMR nie nastąpił nagły „skok” ani zmiana linii trendu. Nie stwierdzono różnicy w wieku rozpoznania między przypadkami zaszczepionymi przed ukończeniem 18. miesiąca życia lub po nim a nigdy niezaszczepionymi. Nie stwierdzono związku czasowego między początkiem autyzmu w ciągu 1 lub 2 lat po szczepieniu MMR (względna częstość występowania w porównaniu z okresem kontrolnym 0,94 [95% CI 0,60–1,47] i 1,09 [0,79–1,52]). Regresja rozwojowa nie skupiała się w miesiącach po szczepieniu (względna częstość występowania w ciągu 2 i 4 miesięcy po szczepieniu MMR wyniosła odpowiednio 0,92 [0,38–2,21] i 1,00 [0,52–1,95]).

Cel badania: Trwające epidemie odry zagrażają utrzymaniu statusu jej eliminacji w Stanach Zjednoczonych. Jej ponowne pojawienie się wskazuje na spadek zaufania rodziców do szczepień oraz istnienie lokalnych skupisk osób niezaszczepionych i niedostatecznie zaszczepionych.

Wyniki: Obawa przed autyzmem była najczęściej wymienianym powodem niechęci do szczepienia MMR. Niechęć do szczepień MMR i innych szczepionek dziecięcych koncentrowała się na obszarach o średnich i wysokich dochodach, wśród matek z wykształceniem wyższym lub wyższym od niego, które przedkładały przekazy z internetu/mediów społecznościowych nad informacje o szczepionkach pochodzące od lekarzy. Miały one niskie zaufanie rodzicielskie, niskie postrzegane ryzyko podatności na choroby oraz sceptyczne podejście do bezpieczeństwa i korzyści szczepionek. Zwalczanie dezinformacji i niechęci dotyczących szczepionki MMR wymaga międzysektorowych i wieloaspektowych działań na różnych poziomach społeczno-ekologicznych, aby uwzględnić społeczne czynniki wpływające na zachowania związane ze szczepieniami.

Cel badania: Spośród wszystkich badanych potencjalnych przyczyn autyzmu szczepionki poddano szczególnie wnikliwej analizie i były one przedmiotem wielu badań opartych na dowodach. Działania te doprowadziły zdecydowaną większość naukowców, lekarzy i badaczy zdrowia publicznego do odrzucenia związku przyczynowego między szczepionkami a autyzmem.

Wyniki: Obawy rodziców dotyczące szczepionek utrzymują się po rozpoznaniu zaburzeń neurorozwojowych. Dostosowane do potrzeb strategie edukacyjne i komunikacyjne są niezbędne, by wspierać świadome podejmowanie decyzji dotyczących szczepień w tych rodzinach oraz zapobiegać odmowie szczepień zarówno u dzieci z diagnozą, jak i u ich rodzeństwa.