Zioła i roślinyJaborandi — liść, z którego powstał lek na jaskrę, a który pędzi pot?
- Henryk Różański — Folium Iaborandi jako źródło alkaloidów imidazolowych
- Henryk Różański — Kwiat lipy – Flos (Inflorescentia) Tiliae w fitoterapii
- [One hundred years pilocarpine in ophthalmology (author's transl)]. · Klin Monbl Augenheilkd 1976
- Jaborandi: an interdisciplinary appraisal. · J Ethnopharmacol 1979
- Seasonal change in main alkaloids of jaborandi (Pilocarpus microphyllus Stapf ex Wardleworth), an economically important species from the Brazilian flora. · PLoS One 2017
- Cell suspension as a tool to study the biosynthesis of pilocarpine in Jaborandi. · Plant Biol (Stuttg) 2007
Liść jaborandi i pilokarpinę wykorzystywano jako środki napotne, a liść dodawano do ziółek pitych przy gorączce.
- Wymieniono też leczenie zapalenia migdałków, grypy, zapalenia oskrzeli, łysienia i łuszczycy; część tych zastosowań opisano jako dawne.
- Dawniej pilokarpinę stosowano również przy niektórych dolegliwościach oka i słuchu, a potoślin przy reumatyzmie, zatruciach i puchlinie wodnej.
Co piszą autorzy
Pilokarpina jest stosowana w leczeniu jaskry, a chlorowodorek pilokarpiny podawano podskórnie przy zatruciu atropiną.
Liść potoślinu i pilokarpinę opisano jako środki napotne oraz stosowane dawniej przy reumatyzmie, zatruciach i puchlinie wodnej.
Pilokarpina wzmaga wydzielanie śliny i potu, obniża ciśnienie śródgałkowe i zwęża źrenice.
Pilokarpinę i preparaty z liści potoślinu wcierano w skórę głowy przy łysieniu, a preparaty stosowano też przy łuszczycy.
Dawniej pilokarpinę podawano przy wybranych stanach zapalnych oka, odklejeniu siatkówki i problemach ze słuchem związanych z wysiękiem.
Liść potoślinu był składnikiem farmakopealnych ziółek napotnych.
Wymienione sole pilokarpiny opisywano jako napotne, przeciwzapalne, przeciwgorączkowe lub antyseptyczne.
Badania z PubMed · Europe PMC
Wybraliśmy 4 badań z najlepszymi, pozytywnymi wynikami. To wybór, a nie pełny przegląd wszystkich badań.
Liczba wszystkich badań na ten temat w bazie PubMed: 15.
Pilokarpinę stosowano miejscowo, aby obniżać ciśnienie wewnątrzgałkowe w jaskrze.
Cel badania: W 1876 roku A. Weber wprowadził chemicznie z P.
Wyniki: Weber wprowadził chemicznie z P. wyizolowaną z jaborandi pilokarpinę muriatyczną do terapii okulistycznej. Rok później zaczęto stosować ją miejscowo w celu obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego w jaskrze, a w kolejnych latach zastąpiła ekstrakt z bobu kalabarskiego (eserina). Omówiono dane kliniczne i farmakologiczne.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Liście jaborandi wywołują obfite pocenie i ślinienie, a pilokarpina zachowała zastosowanie w okulistyce.
Cel badania: Pomimo licznych wzmianek o Pilocarpus Jaborandi Holmes w źródłach etnologicznych i botanicznych oraz sugestii, że roślina ta była stosowana w leczeniu różnych chorób, nie udało się ustalić, do jakiego konkretnego celu Indianie Ameryki Południowej wykorzystywali jej liście.
Wyniki: W 1875 roku Hardy i Gerrard niezależnie odkryli alkaloid pilokarpinę. Większość zastosowań terapeutycznych liści jaborandi i pilokarpiny wyszła z użycia i została zarzucona. Pozostało stosowanie tej ostatniej w okulistyce, gdzie wprowadził ją Weber w 1876 roku jako środek zwężający źrenicę. Mieszanina pilokarpiny i innego naturalnego produktu, fizostygminy, do dziś pozostaje jednym z podstawowych środków stosowanych w okulistyce.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Pilokarpina z jaborandi jest stosowana w leczeniu jaskry i suchości w jamie ustnej.
Cel badania: Pilocarpus microphyllus Stapf ex Wardleworth (jaborandi, Rutaceae) jest jednym z najważniejszych brazylijskich gatunków leczniczych ze względu na zawartość pilokarpiny (PIL), alkaloidu stosowanego w leczeniu jaskry i kserostomii. Gatunek ten zawiera również inny alkaloid, epiizopiloturynę (EPI), która wykazała skuteczność w zwalczaniu schistosomatozy.
Wyniki: Zawartość PIL stopniowo malała w trzech populacjach w porze deszczowej. Zawartość EPI różniła się istotnie między linią zieloną (S01) a linią tradycyjną (S02 i S03). Linia S01 miała istotnie niższą zawartość EPI we wszystkich miesiącach, co wskazuje, że nie była najlepszym źródłem do ekstrakcji EPI. Markery ISSR (międzyprostymi powtórzeniami sekwencji) oraz analizy morfologiczne wyraźnie oddzieliły S01 od S02 i S03, zgodnie z wynikami dotyczącymi alkaloidów. Badanie to przedstawia pierwszą korelację między markerami chemicznymi, morfologicznymi i molekularnymi P. microphyllus oraz podkreśla potencjalne korzyści płynące z wielodyscyplinarnego podejścia badawczego, mającego wspierać zarówno przemysł, jak i ochronę zasobów naturalnych.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Pilokarpinę z liści jaborandi opisano jako stosowaną w leczeniu jaskry i suchości w jamie ustnej.
Cel badania: Jaborandi (Pilocarpus microphyllus) to gatunek występujący naturalnie na północy i północnym wschodzie Brazylii, którego liście wytwarzają pilokarpinę (alkaloid imidazolowy stosowany w leczeniu jaskry i kserostomii), a jej biosynteza wciąż pozostaje niepewna. Celem tej pracy było ustanowienie linii komórkowych i wyselekcjonowanie ich na podstawie profilu alkaloidowego podobnego do profilu liści jaborandi.
Wyniki: Po 24 pasażach produkcja alkaloidów pozostała stała. Analiza ESI-MS wykazała, że ekstrakty z kultur komórkowych mają taki sam skład alkaloidowy jak ekstrakty uzyskane z liści. Wyniki wskazują, że zawiesiny komórkowe można wykorzystać jako model do badania biosyntezy alkaloidu imidazolowego u P. microphyllus.
„Nie podano” nie znaczy, że nikt nie płacił — baza nie zawsze to zapisuje.
Pisaczek nie ocenia, kto ma rację. Pokazuje, co napisano i gdzie to przeczytać. Każde zdanie powyżej ma swoje źródło.