Aluminium w szczepionkach — czego nie mówi się rodzicom?

Cel badania: Dokonanie systematycznego przeglądu i krytycznej oceny dowodów pochodzących od ludzi dotyczących potencjalnych skutków zdrowotnych szczepionek z adiuwantem aluminiowym.

Wyniki: Przegląd objął 59 badań (37 serii przypadków, 11 randomizowanych badań kontrolowanych, dziewięć badań kohortowych, dwa badania ekologiczne). Wysokiej jakości dowody z randomizowanych badań kontrolowanych i dużych badań kohortowych konsekwentnie wykazywały brak związku między szczepionkami z adiuwantem aluminiowym a poważnymi lub długotrwałymi skutkami zdrowotnymi, takimi jak astma, zaburzenia ze spektrum autyzmu czy inne schorzenia przewlekłe. Badania nad miofasciitis makrofagową były na ogół niewielkie i ograniczone metodologicznie, a także nie dostarczały wiarygodnych dowodów na związek przyczynowy (bardzo niska pewność). Po szczepionkach przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi sporadycznie obserwowano miejscowe, utrzymujące się guzki lub ziarniniaki, zgodne z nadwrażliwością typu opóźnionego (<1%, ustępujące samoistnie; pewność od umiarkowanej do niskiej). W przypadku częstych działań niepożądanych (np. bólu głowy, bólu mięśni) randomizowane badania kontrolowane o wysokim poziomie pewności nie wykazały spójnego wzrostu ryzyka przy stosowaniu preparatów z adiuwantem aluminiowym.

Cel badania: Sole aluminium są stosowane jako adiuwanty w szczepionkach od niemal stulecia, wzmacniając odpowiedź immunologiczną na oczyszczone antygeny i zapewniając trwałą ochronę przed poważnymi chorobami zakaźnymi. Pomimo ich długiej historii bezpieczeństwa i skuteczności adiuwanty aluminiowe stały się przedmiotem społecznych obaw, a pojawiające się twierdzenia wiążą je z chorobami rozwojowymi, neurologicznymi, alergicznymi i autoimmunologicznymi.

Wyniki: Wielkoskalowe badania kliniczne i epidemiologiczne konsekwentnie wykazują brak związku między szczepionkami z adiuwantem aluminiowym a zaburzeniami ze spektrum autyzmu, neurotoksycznością, chorobami alergicznymi lub autoimmunologicznymi. Z klinicznego punktu widzenia szczepionki, w których adiuwantem są wyłącznie sole aluminium, na ogół nie wywołują reakcji ogólnoustrojowych, chociaż miejscowe odczyny są częste. Całość dowodów zdecydowanie potwierdza bezpieczeństwo adiuwantów aluminiowych i ich niezbędność w niektórych szczepionkach. Lekarze mogą zapewnić opiekunów, że szczepionki zawierające aluminium przynoszą wyraźne korzyści, a ryzyko ogranicza się głównie do przejściowych odczynów miejscowych i w wielkoskalowych badaniach klinicznych oraz epidemiologicznych nie stwierdzono sygnału toksyczności ogólnoustrojowej.

Cel badania: Francuzi nigdy dotąd nie byli tak nieufni wobec szczepionek. Stosowanie soli aluminium w adiuwantach szczepionkowych w celu zwiększenia skuteczności jest jedną z głównych przyczyn tego braku zaufania.

Wyniki: Poziomy aluminium w materiale biologicznym osób zaszczepionych nie różnią się od poziomów u osób niezaszczepionych. Jest to zgodne z bardzo małą ilością aluminium zawartą w jednej dawce szczepionki. W 2011 roku zasugerowano, że pośrednia toksyczność aluminium może wyjaśniać miofasciitis makrofagową u ludzi — chorobę, której mechanizm może być autoimmunologiczny/autozapalny. Hipoteza ta została ostatnio obalona w dużym badaniu farmakoepidemiologicznym, które wykazało, że adiuwanty szczepionkowe zawierające aluminium nie są przyczyną tego zespołu autoimmunologicznego/autozapalnego.