Żyworódka — roślina, która rodzi nowe rośliny na liściach i leczy rany?

Cel badania: Kalanchoe pinnata Lam. (Crassulaceae) jest stosowana na całym świecie jako tradycyjny lek w leczeniu różnych dolegliwości, w tym cukrzycy. Mechanizm działania przeciwhiperglikemicznego pozostaje jednak nieznany. W niniejszym badaniu oceniono potencjał przeciwhiperglikemiczny i pobudzający wydzielanie insuliny gatunku Kalanchoe pinnata oraz prawdopodobny mechanizm jego działania.

Wyniki: Wartości glukozy we krwi na czczo obniżyły się ze 228 mg/dl do 116 mg/dl po podaniu frakcji DCM w dawce 10 mg/kg masy ciała, natomiast poziom hemoglobiny glikowanej poprawił się do 8,4% w porównaniu z 12,9% u kontrolnych zwierząt z cukrzycą. Stężenie insuliny i wartości profilu lipidowego były zbliżone do wartości prawidłowych. Badania in vitro wykazały zależne od dawki działanie pobudzające wydzielanie insuliny. Wydzielanie insuliny było 3,29-krotnie większe przy stężeniu 10 µg/ml niż w przypadku kontroli dodatniej. Aktywność pobudzająca wydzielanie insuliny była niezależna od glukozy i zależna od kanału K(+)-ATP. Zidentyfikowano, że składnikiem bioaktywnym frakcji DCM jest pochodna eteru fenylowo-alkilowego. Frakcja DCM Kalanchoe pinnata wykazuje znakomite działanie pobudzające wydzielanie insuliny i może być przydatna w leczeniu cukrzycy.

Cel badania: Kalanchoe pinnata Pers. zadomowiła się na obszarach Indii o gorącym i wilgotnym klimacie.

Wyniki: Sok ze świeżych liści jest bardzo skutecznie stosowany w leczeniu żółtaczki w medycynie ludowej regionu Bundelkhand w Indiach. Sok z liści oraz ekstrakt etanolowy wytłoków pozostałych po wyciśnięciu soku badano u szczurów pod kątem działania w przypadku hepatotoksyczności wywołanej przez CCl(4). Wykazano, że badany materiał działa hepatoprotekcyjnie, o czym świadczą badania in vitro, in vivo i histopatologiczne. Sok okazał się skuteczniejszy niż ekstrakt etanolowy.

Cel badania: Kalanchoe brasiliensis i Kalanchoe pinnata są stosowane zamiennie w medycynie tradycyjnej w leczeniu wrzodów trawiennych i stanów zapalnych. W związku z tym celem badania jest scharakteryzowanie składników chemicznych oraz ocena działania gastroprotekcyjnego soków z liści obu gatunków w modelach ostrych zmian żołądkowych.

Wyniki: W modelu indukowanym indometacyną oba gatunki wykazały istotne wyniki przy dawkach 250 i 500 mg/kg. Ponadto wstępne podanie soków z liści zwiększyło poziom glutationu (GSH), składnika układu obrony antyoksydacyjnej, natomiast poziomy malondialdehydu (MDA), mieloperoksydazy (MPO), interleukiny-1β (IL-1β) i czynnika martwicy nowotworów-α (TNF-α) istotnie się obniżyły. Podawanie soków z liści doprowadziło do zwiększenia ekspresji białka zone occludes-1 (ZO-1) oraz zmniejszenia ekspresji indukowalnej syntazy tlenku azotu (iNOS) i czynnika transkrypcyjnego jądrowego-κβ (NF-κB-p65), a jednocześnie wykazało działanie cytoprotekcyjne i podtrzymało wytwarzanie śluzu. Wyniki te pokazują, że soki z liści obu gatunków wykazywały działanie gastroprotekcyjne w przypadku uszkodzeń żołądka wywołanych etanolem i indometacyną, będące następstwem zahamowania zapalenia żołądka, działania antyoksydacyjnego oraz utrzymania mechanizmów obrony cytoprotekcyjnej i architektury strukturalnej błony śluzowej.

Cel badania: Kalanchoe brasiliensis i Kalanchoe pinnata są stosowane zamiennie w medycynie tradycyjnej w leczeniu ran. W związku z tym celem niniejszego badania była ocena miejscowego działania przeciwzapalnego preparatu do stosowania miejscowego zawierającego wodny ekstrakt z obu gatunków.

Wyniki: Myszom Swiss podawano miejscowo, bezpośrednio po wywołaniu obrzęku, preparaty zawierające wodny ekstrakt w różnych stężeniach (1,25%, 2,5% i 5%) lub deksametazon (1 mg/g). Leczenie preparatami zawierającymi wodny ekstrakt z obu gatunków zmniejszyło obrzęk ucha i łapy; zmniejszenie obrzęku potwierdzały obniżenie aktywności mieloperoksydazy oraz poziomów IL-1β i TNF-α, a także wzrost poziomów IL-10. Podsumowując, oba gatunki wykazały miejscowe działanie przeciwzapalne; jednak K. brasiliensis dał lepsze wyniki w obu modelach obrzęku, ponieważ działał już przy najniższym stężeniu.

Cel badania: W dawnej i współczesnej medycynie tradycyjnej w Meksyku ekstrakty z liści lub całej rośliny „liścia życia” (Kalanchoe pinnata [K. pinnata]Lam) stosowano w leczeniu schorzenia znanego lokalnie jako „żółta padaczka” (alferecía amarilla), gdy towarzyszą mu napady drgawkowe. Jednak aktywność przeciwdrgawkowa łodyg i korzeni tej rośliny pozostaje niezbadana.

Wyniki: Zaobserwowaliśmy wydłużenie czasu do wystąpienia napadów toniczno-klonicznych, odwrotnie proporcjonalne do dawki MRE, przy podobnym wpływie na śmiertelne skutki działania pentetrazolu. Różne dawki MSE powodowały zależne od dawki wydłużenie czasu do wystąpienia mioklonii, klonii i napadów toniczno-klonicznych, działały podobnie do diazepamu i zapewniały 100% ochrony przed śmiertelnymi skutkami działania pentetrazolu. Frakcjonowanie MSE zmniejszyło jego skuteczność, ale po zmieszaniu frakcji z frakcjami chloroformową i octanu etylu aktywność przeciwdrgawkowa została przywrócona. Wstępna analiza fitochemiczna wykazała obecność alkaloidów i steroli w MRE oraz steroli i terpenów w MSE. WNIOSKI: Aktywność przeciwdrgawkowa K. pinnata Lam. zmniejsza się wraz ze wzrostem dawek MRE, natomiast działanie MSE jest zależne od dawki i utrzymuje się w mieszaninie chloroformu i octanu etylu. Sugerujemy, że za te efekty odpowiadają sterole w MRE oraz sterole i terpeny w MSE.

Cel badania: Gatunki Kalanchoe brasiliensis i Kalanchoe pinnata, oba potocznie znane jako „Saião”, są stosowane zamiennie w medycynie tradycyjnej ze względu na właściwości przeciwwężowe. Badania oceniające działanie przeciwwężowe tych gatunków są nieliczne.

Wyniki: Oba ekstrakty hamowały aktywność fosfolipazy; jednak K. pinnata działało silniej. Podsumowując, wyniki wskazują na potencjalne działanie przeciwwężowe gatunków Kalanchoe wobec miejscowych skutków wywoływanych przez jad węża B. jararaca, co sugeruje ich potencjalne zastosowanie jako nowego źródła cząsteczek bioaktywnych działających przeciwko jadom żararaki.

Cel badania: Kalanchoe pinnata (Lam.) Pers. (syn.

Wyniki: Liście ekstrahowano metodą opartą na ekstrakcji cieczą pod ciśnieniem (PLE), stosując różne rozpuszczalniki. Przeprowadzono badanie aktywności przeciwdrobnoustrojowej i testy cytotoksyczności, aby wybrać najbardziej interesujący ekstrakt. W celu wyizolowania jednej lub większej liczby cząsteczek aktywnych wybrany ekstrakt surowy frakcjonowano metodą chromatografii podziałowej z odśrodkowaniem (CPC), a następnie w tej samej procedurze zbadano aktywność przeciwdrobnoustrojową i cytotoksyczność każdej frakcji. Ostatnim etapem była identyfikacja głównych związków w najbardziej aktywnej frakcji metodą LC-MS/MS.

Cel badania: Bryophyllum pinnata (B. pinnata) jest pospolitą rośliną leczniczą stosowaną w medycynie tradycyjnej Indii i innych krajów w leczeniu różnych zakażeń, chorób jelit, gojeniu ran i innych dolegliwości. Jej właściwości przeciwnowotworowe są jednak słabo poznane. Ze względu na szerokie spektrum potencjału terapeutycznego B.

Wyniki: Wyniki wykazały obecność aktywności hamującej wzrost w surowych ekstraktach z liści, przy IC50 wynoszącym 552 μg/ml; aktywność ta została następnie przypisana frakcji F4 (eter naftowy: octan etylu:: 50:50), dla której IC50 wynosiło 91 μg/ml. Badania aktywności przeciwwirusowej ekstraktu i jego frakcji wykazały swoiste działanie przeciw HPV w komórkach raka szyjki macicy, na co wskazywało obniżenie aktywności wiązania DNA swoistej dla konstytutywnie aktywnego AP1 oraz zahamowanie ekspresji onkogennych c-Fos i c-Jun, czemu towarzyszyło zahamowanie transkrypcji HPV18. Oprócz hamowania wzrostu frakcja F4 silnie indukowała apoptozę, o czym świadczył wzrost ekspresji proapoptotycznego białka Bax, zahamowanie cząsteczek antyapoptotycznych Bcl-2 oraz aktywacja kaspazy-3 i rozszczepienie PARP-1. Analiza fitochemiczna frakcji F4 metodami HPTLC i NMR wskazała na obecność aktywności przypominającej Bryophyllin A. Nasze badanie wykazuje zatem obecność aktywności przeciwnowotworowej i przeciw HPV w B.

Cel badania: Artykuł ten opiera się na wywiadach etnobotanicznych przeprowadzonych w latach 1996–2000 w Trynidadzie i Tobago z trzydziestoma respondentami, kobietami i mężczyznami.

Wyniki: W leczeniu cukrzycy stosuje się następujące rośliny: Antigonon leptopus, Bidens alba, Bidens pilosa, Bixa orellana, Bontia daphnoides, Carica papaya, Catharanthus roseus, Cocos nucifera, Gomphrena globosa, Laportea aestuans, Momordica charantia, Morus alba, Phyllanthus urinaria i Spiranthes acaulis. Apium graviolens stosuje się jako środek wzmacniający serce i w przypadku niskiego ciśnienia krwi. Bixa orellana, Bontia daphnoides, Cuscuta americana i Gomphrena globosa stosuje się w leczeniu żółtaczki. W leczeniu nadciśnienia stosuje się następujące rośliny: Aloe vera, Annona muricata, Artocarpus altilis, Bixa orellana, Bidens alba, Bidens pilosa, Bonta daphnoides, Carica papaya, Cecropia peltata, Citrus paradisi, Cola nitida, Crescentia cujete, Gomphrena globosa, Hibiscus sabdariffa, Kalanchoe pinnata, Morus alba, Nopalea cochinellifera, Ocimum campechianum, Passiflora quadrangularis, Persea americana i Tamarindus indicus.