Oman — zapomniany korzeń, który ucisza uporczywy kaszel?

Cel badania: Inula helenium L. to zioło o właściwościach przeciwzapalnych. Laktony seskwiterpenowe (SL), głównie alantolakton (AL) i izoalantolakton (IAL), są uznawane za jego składniki aktywne. Jednak nie badano przeciwzapalnego działania ekstraktów I. helenium zawierających SL. W niniejszym badaniu przygotowaliśmy całkowite SL z I.

Wyniki: Analiza chemiczna wykazała, że AL i IAL stanowią główne składniki TSL-IHL. TSL-IHL, podobnie jak AL i IAL, mogły hamować indukowaną przez TNF-α aktywację szlaków NF-κB i MAPK w komórkach b. End3, tłumić ekspresję MMP-3, MCP-1 i IL-1 w fibroblastach błony maziowej stymulowanych TNF-α oraz IL-1, IL-6 i iNOS w komórkach RAW 264.7 aktywowanych LPS, zależnie od dawki w zakresie 0.6-2.4μg/mL. Podawanie doustne TSL-IHL w dawce 12.5-50mg/kg mogło zależnie od dawki łagodzić nasilenie zapalenia stawów i obrzęk łap zarówno w rozwijającej się, jak i rozwiniętej fazie zapalenia stawów u szczurów wywołanego adiuwantem lub kolagenem. WNIOSKI: Wyniki te wskazują na potencjał TSL-IHL w zapobieganiu reumatoidalnemu zapaleniu stawów i jego leczeniu.

Cel badania: Urazy skóry stanowią poważne wyzwanie dla zdrowia publicznego, nie tylko ze względu na uraz fizyczny, lecz także towarzyszący mu ból i złożoność procesu gojenia ran. W niniejszym badaniu ekstrakt z Inula helenium i lidokainę wprowadzono do elektroprzędzonych nanowłókien PVA/alginianu wapnia, aby wspomóc gojenie ran skóry i złagodzić powstający ból.

Wyniki: Test penetracji bakterii potwierdził, że rusztowania zawierające lek ograniczały przenikanie bakterii przez matryce. Badanie gojenia ran wykazało, że 14. dnia opatrunki zawierające ekstrakt z Inula helenium i lidokainę mogły zamykać rany w 91.26 ± 5.93%. Ponadto rusztowania te istotnie zmniejszały wrażliwość zwierząt na ból. Wyniki testu ELISA sugerowały, że opatrunki te modulowały stan zapalny i zmniejszały stres oksydacyjny tkanek.

Cel badania: Zbadanie skuteczności ekstraktu metanolowo-wodnego z korzenia Inula helenium w ochronie przed oksydacyjnymi uszkodzeniami DNA.

Wyniki: Ekstrakt metanolowo-wodny z korzenia Inula helenium wykazywał dobrą zdolność antyoksydacyjną [32.20 mg ekwiwalentów troloxu (TE) /g suchej masy (dw) metodą ABTS, 54.53 mg TE/g dw metodą zdolności antyoksydacyjnej mierzonej redukcją chromu] oraz całkowitą zawartość związków fenolowych [29.83 mg ekwiwalentu kwasu galusowego (GAE) / g dw]. W ekstrakcie oznaczono metodą HPLC kwas chlorogenowy, kwas ferulowy, kwas rozmarynowy i kwas kawowy. Za pomocą GC-MS/MS wykazano, że kwas chlorogenowy, kwas ferulowy i ekstrakt z korzenia Inula helenium hamują oksydacyjne uszkodzenia zasad DNA. Badania wykazały znaczne zmniejszenie ilości produktów uszkodzenia zasad DNA, gdy stosowano przeciwutleniacze. Wyniki pokazały, że kwas ferulowy silniej hamuje utlenianie DNA niż kwas chlorogenowy. Stwierdzono, że ekstrakt metanolowo-wodny z korzenia Inula helenium hamuje oksydacyjne uszkodzenia DNA.

Cel badania: Niedawne badania wykazały, że Nur77 i AMPKα odgrywają ważną rolę w regulacji adipogenezy, a izoalantolakton (ISO), oddziałując jednocześnie na AMPKα i Nur77, hamuje adipogenezę. W niniejszym badaniu postawiliśmy hipotezę, że ekstrakt z korzenia Inula helenium (oman wielki) (IHE), zawierający jako główne związki dwa laktony seskwiterpenowe — alantolakton (ALA) i ISO — może hamować adipogenezę.

Wyniki: W niniejszym badaniu postawiliśmy hipotezę, że ekstrakt z korzenia Inula helenium (oman wielki) (IHE), zawierający jako główne związki dwa laktony seskwiterpenowe — alantolakton (ALA) i ISO — może hamować adipogenezę. Wykazaliśmy, że ALA i IHE jednocześnie oddziałują na AMPKα i Nur77 oraz hamują różnicowanie adipogenne komórek 3T3-L1, czemu towarzyszyła zmniejszona ekspresja markerów adipocytów. Dalsze badania mechanistyczne wykazały, że IHE ma podobne mechanizmy działania jak ISO: ogranicza klonalną ekspansję mitotyczną we wczesnej fazie różnicowania adipogennego i zmniejsza ekspresję regulatorów cyklu komórkowego. Wyniki te sugerują, że IHE hamuje adipogenezę między innymi poprzez współregulację AMPKα i Nur77 oraz ma potencjał jako opcja terapeutyczna w leczeniu otyłości i powiązanych zaburzeń metabolicznych.

Cel badania: Wykazano, że substancje fitochemiczne skutecznie zmniejszają stres oksydacyjny oraz uszkodzenia układu sercowo-naczyniowego i innych tkanek. W niniejszym badaniu analizowano wpływ alantolaktonu (AL) na parametry sercowe królików narażonych na sztucznie wywołany stres oksydacyjny.

Wyniki: Podanie nadtlenku wodoru znacznie zwiększyło zawartość MDA i aktywność SOD oraz zmniejszyło LARC, HRSC, DPPH i aktywność katalazy. Leczenie AL istotnie zmniejszyło zawartość MDA, poziomy TAOA, Trop-I, CK-MB i AST oraz zwiększyło LARC, RSC DPPH, HRSC i aktywność katalazy. Zaobserwowany wpływ leczenia AL na stres oksydacyjny, stan antyoksydacyjny i biomarkery sercowe u zwierząt wskazuje, że AL może skutecznie ograniczać stres oksydacyjny i uszkodzenia serca.