Baixar o aplicativoMais opções
PisaczekBusca
文APT-BR
DoençasEstudos atualizados neste mês

Leki na kości a nietypowe złamania uda?! Co warto wiedzieć o bisfosfonianach

Fontes: 12 · Artigo: 14 735 caracteres ↓

O que escrevem os especialistas em terapias naturais?

Jerzy Zięba

Bisfosfoniany spowalniają działanie komórek usuwających starą tkankę kostną, dzięki czemu więcej komórek kości pozostaje w kości.

„Tak właśnie narodziła się najczęściej stosowana w leczeniu osteoporozy grupa leków zwanych bisfosfoniany, które działają w powyżej opisany sposób. Oczywiście ... są jeszcze innego rodzaju leki z innych grup np. tzw. Selektywnych Modulatorów Receptora Estrogenowego czy parathormonu itd.”
Jerzy Zięba

Jerzy Zięba ocenia leczenie bisfosfonianami jako długie i mało skuteczne oraz wymienia poważne skutki uboczne.

„Niestety, pomimo mądrych nazw, praktyka wskazuje, że leczenie tymi substancjami jest długie i mało skuteczne, natomiast obarczone jest poważnymi skutkami ubocznymi jak np. bóle brzucha, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, zaburzenia połykania, podrażnienie przełyku, owrzodzenia przełyku, ból kości, mięśni i stawów, zwężenia przełyku.”
Jerzy Zięba

Jerzy Zięba podaje, że badacze powiązali stosowanie bisfosfonianów z nietypowymi złamaniami kości udowej.

„Naukowcy ze Szwecji, w publikacji z 2011 r. napisali, że stosowanie bisfosfonianów prowadzi do nietypowych złamań kości udowej! To jak to jest? Coś co ma zapobiegać złamaniom je powoduje? Niestety - tak. Na stronie internetowej: Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, w publikacji pt.”
Jerzy Zięba

Denosumab działa przez blokowanie komórek rozkładających kość, a Jerzy Zięba wymienia przy nim liczne możliwe skutki uboczne.

„Jak działa? Tak samo jak wszystkie inne bisfosfoniany, wykorzystuje tylko inny mechanizm blokowania działania osteoklastów! Czy ma jakieś skutki uboczne? Trochę. Naj­ częściej występujące skutki uboczne jakie zauważono w czasie badań klinicznych, to: ból pleców, ból w rąk i nóg, reakcje skórne (wysypka, egzema), bóle mięśni, kości, ścięgien, podwyższony poziom cholesterolu, infekcje pęcherza moczowego, zawroty głowy, infekcje górnych dróg oddechowych, opuchlizna rąk, stóp, przedramion, rwa kulszowa, bezsenność, artretyzm kręgosłupa, refluks, anemia, zapalenia płuc, półpasiec, ogólne osłabienia itd.”
Jerzy Jaśkowski

Jerzy Jaśkowski twierdzi, że gęstość kości nie ma związku ze złamaniami.

„Tak naprawdę nie ma związku między gęstością kości a złamaniami. Na dodatek ortopedzi niemal każdej kobiecie wcześniej czy później każą wykonać badanie gęstości kości. To jest zwykły rentgen, czyli coś, co już jest niemal wycofywane. Nie jest natomiast zalecane zażywanie witaminy D, a od tego przecież tak dużo zależy, zwłaszcza u osób powyżej 40-50 roku życia.”
Henryk Różański

Henryk Różański podaje, że organiczne związki strontu wzmacniają strukturę kości i zwiększają mineralizację tkanki kostnej.

„Współczesne badania potwierdziły, że organiczne związki strontu wzmacniają strukturę kości, zwiększają stopień mineralizacji tkanki kostnej, zapobiegają rozmiękczaniu kości. Ranelinian strontu (w dawce 2 g/dobę) jest stosowany w leczeniu osteoporozy, osteomalacji, złamań i pęknięć kości w wieku podeszłym, w profilaktyce złamania kręgów i szyjki kości udowej.”
Henryk Różański

Henryk Różański pisze, że ranelinian strontu stosuje się w leczeniu osteoporozy i profilaktyce niektórych złamań.

„Ranelinian strontu (w dawce 2 g/dobę) jest stosowany w leczeniu osteoporozy, osteomalacji, złamań i pęknięć kości w wieku podeszłym, w profilaktyce złamania kręgów i szyjki kości udowej. Równocześnie zaleca się podawanie preparatów wapnia, które są sprawniej wbudowywane w tkankę kostną w obecności strontu.”
Jerzy Zięba

Jerzy Zięba podaje, że analiza badań nie wykazała jednoznacznego dowodu, iż wapń zapobiega złamaniom kości.

„Amerykańska Agencja do spraw Żywności i Leków (FDA), wyraźnie stwierdza, że wapń jest pomocny tylko w okresie wzrastania kości, od dzieciństwa do stosunkowo wczesnej młodości, ale nie wtedy, kiedy kości przestały już rosnąć. Dlaczego więc lekarze czy dietetycy niezmordowanie zalecają: „więcej wapnia”?”
Jerzy Zięba

Jerzy Zięba ostrzega, że suplementacja witaminą D bez jednoczesnej witaminy K2 może być niebezpieczna i pisze, że K2 może wyhamować procesy sprzyjające osteoporozie.

„Często słyszymy zalecenia dotyczące zapobiegania osteoporozie poprzez suplementację witaminą D. Jednakże bez jednoczesnego zastosowania witaminy K2, rekomendacja taka jest wręcz niebezpieczna! Kto jednak mówi o witaminie K2? A jest to najpotężniejsza, naturalna broń przeciwko osteoporozie.”
Prof. Klaus F. Kopp

Prof. Klaus F. Kopp przypisuje uzupełnianiu wodorowęglanu możliwość sprzyjania wbudowywaniu soli wapnia w kość i zapobiegania osteoporozie.

„Osobiste doświadczenia kliniczne i naukowe autora wskazują, że w przypadku kwasicy homeostaza kolagenowej macierzy kostnej ulega przesunięciu w kierunku zwiększonego rozpadu kości (= katabolizm) wskutek odpływu soli mineralnych z kości, podczas gdy dobrze wypełnione rezerwy wodorowęglanów sprzyjają zachowaniu zasobów soli mineralnych kości poprzez wbudowywanie soli wapnia w podstawową substancję kostną (= anabolizm), a zatem mogą zapobiegać osteoporozie.”Persönliche klinische und wissenschaftliche Erfahrungen des Autors, weisen darauf hin, dass bei Azidose die Homöostase der Knochen-Kollagen-Matrix durch den Ausstrom der Mineralsalze aus dem Knochen in Richtung eines erhöhten Knochen-Abbaus verschoben wird (= Katabolie), während gut gefüllte Bikarbonat-Reserven den Knochenmineralsalzbestand durch den Einbau von Calcium-Salzen in die Knochengrundsubstanz begünstigen (=Anabolie) und daher eine Osteoporose verhindern können.

O que dizem os estudos científicos do PubMed · Europe PMC?

Selecionamos 4 estudos com os melhores resultados positivos. É uma seleção, não uma revisão completa de todas as pesquisas.

Número total de estudos sobre este tema no PubMed: 2 970.

Objetivo do estudo: Badanie Active-Controlled Fracture Study in Postmenopausal Women With Osteoporosis at High Risk (ARCH) (NCT01631214; https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT01631214) wykazało, że stosowanie romosozumabu przez 1 rok, a następnie alendronianu, prowadziło do większego wzrostu powierzchniowej gęstości mineralnej kości (aBMD) i skuteczniejszego zmniejszenia ryzyka złamań niż stosowanie samego alendronianu.

Resultados: Podsumowując, romosozumab istotnie poprawił parametry masy i wytrzymałości kości w odcinku lędźwiowym kręgosłupa w porównaniu z alendronianem. Wyniki te są zgodne z większym zmniejszeniem ryzyka złamań kręgów zaobserwowanym w badaniu ARCH przy stosowaniu romosozumabu w porównaniu z alendronianem i pozwalają lepiej zrozumieć strukturalne uwarunkowania tej różnicy w efektach leczenia. © 2021 Autorzy. Journal of Bone and Mineral Research opublikowane przez Wiley Periodicals LLC w imieniu American Society for Bone and Mineral Research (ASBMR).

Dinheiro para o estudoempresa ou fabricante · Amgen, UCB Pharma, Amgen Inc
Os autores têm ligação com empresas?sim, os autores declararam
Um fabricante ajudou no estudo?SIM
Tipo de estudoestudo clínico em pessoas
Participantes90

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

Objetivo do estudo: Osteoporoza jest chorobą przewlekłą charakteryzującą się zmniejszoną masą kostną, utratą integralności szkieletu i zwiększoną podatnością na złamania. Leki stosowane w leczeniu osteoporozy można podzielić na hamujące resorpcję kości (antyresorpcyjne), pobudzające tworzenie kości (anaboliczne) lub działające w obu tych kierunkach.

Resultados: W związku z rozszerzającym się katalogiem dostępnych obecnie leków należy starannie rozważyć, które z nich stosować i w jakiej kolejności. W niniejszym przeglądzie ocenione zostaną różnice w działaniu leków antyresorpcyjnych, kościotwórczych i o podwójnym działaniu, stosowanych w określonych sekwencjach, a także omówione zostaną aktualne dowody przemawiające za początkowym stosowaniem leków kościotwórczych lub o podwójnym działaniu, a następnie leków antyresorpcyjnych. W przeglądzie przeanalizowana zostanie również teza, że długotrwałe leczenie lekiem antyresorpcyjnym może zmniejszać skuteczność późniejszego leczenia lekiem kościotwórczym lub o podwójnym działaniu. Na koniec omówione zostaną aktualne dowody dotyczące szczegółowej kwestii, jak najlepiej zapobiegać klinicznym następstwom odstawienia denosumabu.

Dinheiro para o estudonão informado
Os autores têm ligação com empresas?não informado
Um fabricante ajudou no estudo?não se sabe
Tipo de estudocomentário de outros estudos

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

Objetivo do estudo: Obecnie powszechnie wiadomo, że w ciągu życia pacjenta z osteoporozą do leczenia choroby i zmniejszenia ryzyka złamań potrzebny będzie więcej niż jeden lek. Choć istniejące luki w terapii osteoporozy można potencjalnie ograniczyć za pomocą sekwencyjnych i skojarzonych schematów leczenia, nadal nie jest jasne, jak płynnie przechodzić między wieloma obecnie dostępnymi metodami leczenia osteoporozy, aby utrzymać ich skuteczność.

Resultados: Takie sekwencyjne leczenie, polegające na zastosowaniu leku anabolicznego, a następnie antyresorpcyjnego, należy rozważyć zwłaszcza u pacjentów wysokiego ryzyka, u których ryzyko złamania jest bezpośrednie, aby szybko zmniejszyć ryzyko kolejnych złamań. Dane dotyczące optymalnego terminu rozpoczęcia terapii bisfosfonianami po odstawieniu denosumabu pozostają niejednoznaczne. Chociaż dane wskazują, że połączenie bisfosfonianu z teriparatydem nie zapewnia znacznego wzrostu BMD w porównaniu z monoterapią, wykazano, że jednoczesne podawanie denosumabu i teriparatydu istotnie zwiększa powierzchniową BMD, a także objętościową BMD i szacowaną wytrzymałość kości. W niniejszym przeglądzie narracyjnym omówiono dostępne dowody dotyczące różnych podejść do terapii sekwencyjnej i skojarzonej oraz potencjalną rolę, jaką mogą one odegrać w skuteczniejszym leczeniu osteoporozy.

Dinheiro para o estudonão informado
Os autores têm ligação com empresas?não, segundo os autores
Um fabricante ajudou no estudo?NÃO
Tipo de estudocomentário de outros estudos

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

Objetivo do estudo: Zastosowanie teriparydu, a następnie leku antyresorpcyjnego, zwiększa gęstość mineralną kości (BMD) bardziej niż zastosowanie w pierwszej kolejności leku antyresorpcyjnego. Aby ocenić, czy kolejność leczenia wpływa na odpowiedź na romosozumab, przeanalizowaliśmy randomizowane badania kliniczne, w których romosozumab podawano przed leczeniem antyresorpcyjnym (ARCH, FRAME) lub po nim (STRUCTURE, przedłużenie badania fazy 2; odpowiednio po alendronianie lub denosumabie).

Resultados: Po początkowym rocznym leczeniu romosozumabem w badaniach ARCH i FRAME BMD w biodrze całkowitym (TH) wzrosła odpowiednio o 6.2% i 6.0%, a BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (LS) wzrosła odpowiednio o 13.7% i 13.1%. Gdy romosozumab podawano przez 1 rok po alendronianie (STRUCTURE) lub denosumabie (przedłużenie badania fazy 2), BMD w biodrze całkowitym wzrosła odpowiednio o 2.9% i 0.9%, a BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa odpowiednio o 9.8% i 5.3%. W ciągu 2 lat BMD w biodrze całkowitym i odcinku lędźwiowym kręgosłupa wzrosła odpowiednio o 7.1% i 15.2% przy schemacie romosozumab/alendronian, o 8.5% i 16.6% przy schemacie romosozumab/denosumab oraz o 3.8% i 11.5% przy schemacie denosumab/romosozumab. Większy odsetek pacjentów uzyskał wzrost BMD ≥ 6%, gdy romosozumab stosowano jako pierwszy, szczególnie w biodrze całkowitym, w porównaniu z odwrotną kolejnością (69% po romosozumabie/denosumabie; 15% po denosumabie/romosozumabie). W tym badaniu większy średni wzrost BMD i wyższy odsetek pacjentów odpowiadających na leczenie pod względem BMD uzyskano, gdy romosozumab stosowano przed lekiem antyresorpcyjnym, a nie po nim.

Dinheiro para o estudoempresa ou fabricante · UCB Pharma, Amgen Inc
Os autores têm ligação com empresas?sim, os autores declararam
Um fabricante ajudou no estudo?SIM
Tipo de estudooutro

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

O que escrevem os médicos da medicina ortomolecular?

Orthomolecular Medicine News Service
„[36] Niedobór witaminy D prowadzi do osteoporozy. [37] Nadmiar witaminy D nasila osteoporozę. [38] Podczas wzrostu i rozwoju kości witamina D odgrywa ważną rolę w gęstości kości. [39] Dawki terapeutyczne witaminy D zmniejszyły śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny. [40,41] Estrogeny a osteoporoza: estrogen zmniejsza odkładanie się wapnia w tętnicach wieńcowych. [42] Im wyższe stężenie E2, tym niższy wynik CAC. [43] Estrogen hamuje proteazę sprzyjającą zwapnieniu. [44] Niedobór estrogenu prowadzi do wzrostu stężenia cytokin sprzyjających stanom zapalnym. [45] Zmniejszenie ryzyka złamań u pacjentów z osteoporozą.”[36] A deficiency of vitamin D leads to osteoporosis. [37] Too much vitamin D exacerbates osteoporosis. [38] During bone growth and development, vitamin D plays an important role in bone density. [39] Therapeutic doses of vitamin D reduced all-cause mortality. [40,41] Estrogens and Osteoporosis: Estrogen reduces coronary calcium deposition. [42] The higher the E2, the lower the CAC score. [43] Estrogen inhibits a calcification-promoting protease. [44] Estrogen deficiency leads to an increase in cytokines that promote inflammation. [45] Reduction of fracture risk in patients with osteoporosis.
Orthomolecular Medicine News Service
„Wytrzymałość kości zależy nie tylko od mineralizacji, lecz także od integralności macierzy kolagenowej, jakości tkanki łącznej, funkcji mięśni oraz ogólnej odporności biologicznej. Witamina C odgrywa kluczową rolę w tworzeniu kolagenu i fizjologii macierzy kostnej, co podkreśla, że osteoporozy nie można rozumieć wyłącznie jako zaburzenia metabolizmu wapnia. Interwencje polegające na podawaniu pojedynczych składników odżywczych często przynoszą ograniczone efekty w wieloczynnikowych chorobach przewlekłych.”Bone strength depends not only on mineralization, but also on collagen matrix integrity, connective tissue quality, muscle function, and overall biological resilience. Vitamin C plays a central role in collagen formation and bone matrix physiology, highlighting that osteoporosis cannot be understood solely as a disorder of calcium metabolism. Single-nutrient interventions often produce limited effects in multifactorial chronic diseases.
Orthomolecular Medicine News Service
„Badania wykazały, że łączne przyjmowanie suplementów witamin D3 i K2 może prowadzić do znacznej poprawy gęstości mineralnej kości (BMD) i zmniejszenia ryzyka osteoporozy. Uważa się, że efekt synergiczny wynika z roli witaminy K2 w aktywacji białek niezbędnych do tworzenia i mineralizacji kości, takich jak osteokalcyna, która do aktywacji wymaga witaminy K (62-64). Wrażliwość na insulinę: suplementacja witaminą K2 wiąże się z poprawą wrażliwości na insulinę, szczególnie u osób z cukrzycą typu 2.”Studies have shown that combined supplementation of vitamins D3 and K2 can lead to significant improvements in bone mineral density (BMD) and a decreased risk of osteoporosis. This synergistic effect is thought to be due to vitamin K2's role in activating proteins that are essential for bone formation and mineralization, such as osteocalcin, which requires vitamin K for its activation (62-64). Insulin Sensitivity: Supplementation with vitamin K2 has been associated with improved insulin sensitivity, particularly in individuals with type 2 diabetes.

Fontes (12)

O Pisaczek não julga quem tem razão. Mostra o que foi escrito e onde ler. Cada frase acima tem sua fonte.