Bluszczyk kurdybanek — chwast z trawnika, który oczyszcza wątrobę i skórę?

Cel badania: Glechoma hederacea (bluszczyk kurdybanek) to aromatyczna roślina wieloletnia szeroko wykorzystywana w medycynie tradycyjnej. Jej właściwości lecznicze odnotowywano w Europie już w starożytności.

Wyniki: Choć istnieje bogata literatura dotycząca metabolitów wtórnych wykrytych w G. hederacea, warto ustalić, które związki warunkują określone działanie. Wreszcie, badania nad wykorzystaniem G. hederacea jako naturalnego pestycydu, które mogłyby doprowadzić do jego wdrożenia, zasługują na dalsze działania.

Cel badania: Celem tego badania była ocena potencjału hepatoprotekcyjnego ekstraktu wodnego Glechoma hederacea wobec cholestatycznego uszkodzenia wątroby u szczurów.

Wyniki: W szczurzym modelu cholestazy wywołanej podwiązaniem przewodu żółciowego (BDL) codzienne doustne podawanie ekstraktów wodnych Glechoma hederacea wykazywało działanie ochronne przed cholestatycznym uszkodzeniem wątroby, na co wskazywała poprawa parametrów biochemicznych surowicy, reakcji przewodzikowej, stresu oksydacyjnego, stanu zapalnego i włóknienia. Ekstrakty Glechoma hederacea łagodziły wywołaną przez BDL ekspresję transformującego czynnika wzrostu beta-1 (TGF-β1), czynnika wzrostu tkanki łącznej i kolagenu, a działaniu przeciwzwłóknieniowemu towarzyszył spadek liczby komórek wytwarzających macierz, dodatnich pod względem α-aktyny mięśni gładkich, oraz aktywności Smad2/3. Ekstrakty Glechoma hederacea osłabiały wywołaną przez BDL infiltrację/akumulację komórek zapalnych, aktywację NF-κB i AP-1 oraz wytwarzanie cytokin zapalnych. Dalsze badania wykazały hamujący wpływ ekstraktów Glechoma hederacea na oś wewnątrzkomórkowych szlaków sygnałowych białka HMGB1 (high mobility group box-1)/receptora toll-podobnego 4 (TLR4).

Cel badania: Analiza LC-MS/MS ekstraktu metanolowego Glechoma hederacea L. (GHME) wykazała obecność 25 metabolitów.

Wyniki: Potencjał gojenia ran in vivo hydrożeli przygotowanych z 2% i 5% GHME oceniano w szczurzym modelu rany zakażonej Staphylococcus aureus. W grupie leczonej hydrożelem przygotowanym z 5% GHME odnotowano istotne (p < 0.05) zmniejszenie wartości jednostek tworzących kolonie/ml (CFU/ml) w porównaniu ze standardowym Fucidinem. Tymczasem po dziesięciu dniach leczenia zaobserwowano zamknięcie rany, któremu towarzyszyły pełna reepitelializacja i proliferacja mieszków włosowych. Wreszcie, spośród związków wyizolowanych z GHME luteolina 7-O-β-D-glukopiranozyd (4) uzyskała najwyższy wynik dokowania molekularnego (-9.6 kcal/mol) wobec docelowej metaloproteinazy macierzy-8 (MMP-8).

Cel badania: Glechoma hederacea należy do rodziny Labiatae i wykazuje wiele aktywności biologicznych. Celem tego badania była ocena składu chemicznego oraz aktywności przeciwutleniającej i przeciwzapalnej ekstraktu wodnego G.

Wyniki: Aktywność przeciwutleniającą i przeciwzapalną HWG określono in vitro w makrofagach RAW 264.7 aktywowanych lipopolisacharydem (LPS). Wyniki barwienia DAPI, testu kometowego i fragmentacji DNA wykazały, że HWG zapobiegała uszkodzeniom DNA wywołanym przez LPS w makrofagach RAW264.7, zmniejszała zawartość tlenku azotu (NO) i malondialdehydu (MDA) indukowanych przez LPS, zwiększała poziom GSH oraz regulowała aktywność enzymów antyoksydacyjnych. Wykazaliśmy również, że HWG istotnie zmniejszała indukowaną przez LPS ekspresję mRNA iNOS, COX-2, TNF-α, IL-6 i IL-1β w makrofagach RAW264.7 oraz ograniczała indukowaną przez LPS ekspresję białek iNOS i COX-2 w makrofagach RAW264.7. Wyniki te pokazują, że HWG i jej główne składniki mają silne właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne.

Cel badania: Glechoma hederacea L. (Labiatae) od stuleci jest stosowana w medycynie ludowej w leczeniu różnych dolegliwości.

Wyniki: Ponadto efekt ten jest regulowany poprzez supresję ekspresji białka czynnika transkrypcyjnego związanego z mikroftalmią. Nasze dane wskazują, że ekstrakt G. hederacea hamuje syntezę melaniny w komórkach czerniaka B16, ale nie jest cytotoksyczny. Może zatem okazać się użytecznym środkiem terapeutycznym w leczeniu hiperpigmentacji i skutecznym składnikiem kosmetyków rozjaśniających.

Cel badania: Glechoma hederacea L. jest rośliną leczniczą znaną w medycynie tradycyjnej ze swoich właściwości przeciwzapalnych, przeciwbakteryjnych, przeciwwirusowych i przeciwnowotworowych.

Wyniki: Wyniki cytometrii przepływowej pokazują, że ekstrakty z różnych okresów wegetacji ograniczały przekształcanie makrofagów w prozapalny fenotyp M1. Skład chemiczny różnił się najbardziej w zależności od okresu zbioru, a najodpowiedniejszymi okresami dla związków polifenolowych i olejków eterycznych były odpowiednio faza kwitnienia i faza wegetatywna. G. hederacea można z powodzeniem uprawiać w warunkach rolnictwa ekologicznego, a uprawa nie wpływa istotnie na skład chemiczny i aktywność biologiczną w porównaniu z roślinami rosnącymi dziko.

Cel badania: Glechoma hederacea (GH) to zioło szeroko stosowane w medycynie ziołowej w leczeniu różnych patologii. W tym badaniu zbadano wpływ GH na indukowane interferonem-gamma (IFN-gamma) i lipopolisacharydem (LPS) wytwarzanie tlenku azotu (NO), interleukiny (IL)-12p70, IL-12p40, czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-alpha) i IL-6, wykorzystując makrofagi otrzewnowe myszy.

Wyniki: Stwierdziliśmy również, że GH hamuje wytwarzanie prozapalnych cytokin IL-12p70 i TNF-alpha. GH zwiększała jednak indukowane przez IFN-gamma/LPS wytwarzanie IL-12p40. GH nie wpływa na wytwarzanie IL-6. Wyniki te oznaczają, że GH można stosować do kontrolowania chorób związanych ze stanem zapalnym, w których pośredniczą makrofagi.

Cel badania: Glechoma hederacea (GH), powszechnie znana jako ground-ivy lub gill-over-the-ground, była szeroko stosowana w środkach medycyny ludowej w celu łagodzenia objawów zaburzeń zapalnych. Jednak mechanizmy molekularne leżące u podstaw terapeutycznego działania GH są słabo poznane.

Wyniki: Ponadto leczenie GHE wywoływało duży, przejściowy wzrost [Ca(2+)]i, jednocześnie hamując indukowane przez RANKL oscylacje [Ca(2+)]i, które są niezbędne do aktywacji NFATc1. Wzrost [Ca(2+)]i wywołany przez GHE zależał od zewnątrzkomórkowego Ca(2+) i był hamowany przez 1,4-dihydropirydynę (DHP), inhibitor kanałów Ca(2+) bramkowanych napięciem (VGCC), ale był niezależny od kanałów Ca(2+) obsługiwanych przez opróżnienie magazynów. Co istotne, po przejściowym wzroście [Ca(2+)] leczenie GHE powodowało desensytyzację VGCC, prowadząc do zaniku indukowanych przez RANKL oscylacji [Ca(2+)]i i tworzenia MNC. Wyniki te dowodzą, że leczenie BMM za pomocą GHE hamuje osteoklastogenezę zależną od RANKL poprzez aktywację, a następnie desensytyzację wrażliwych na DHP VGCC, co wskazuje na potencjalne zastosowanie GH w leczeniu chorób kości, takich jak zapalenie przyzębia, osteoporoza i reumatoidalne zapalenie stawów.

Cel badania: Wiadomo, że związki fenolowe mogą łagodzić negatywny wpływ stresu oksydacyjnego i modulować hemostazę. Jednak wpływ ekstraktów i związków fenolowych z Glechoma hederacea L.

Wyniki: Frakcja 85% wykazywała najsilniejszy potencjał ochronny przed oksydacyjnymi uszkodzeniami DNA. Zaobserwowaliśmy również, że ekstrakt i frakcje zmniejszały żywotność komórek PBM maksymalnie do 65% po 24 h inkubacji. Nasze wyniki wskazują, że frakcja 85% wykazywała najsilniejszy potencjał przeciwutleniający. Głównym składnikiem frakcji 85% był apigenina (26.17 ± 1.44 mg/g), który najprawdopodobniej odpowiada za jej silne właściwości przeciwutleniające.

Cel badania: Włóknienie, powodujące strukturalne stwardnienie i czynnościową degenerację różnych narządów, charakteryzuje się nadmiernym wytwarzaniem i gromadzeniem tkanki łącznej zawierającej kolagen, alfa-aktynę mięśni gładkich (α-SMA) itp. W medycynie tradycyjnej ekstrakty roślin leczniczych lub preparaty ziołowe stosowano w leczeniu różnych chorób włóknieniowych.

Wyniki: Leczenie RA aktywowało receptor gamma aktywowany przez proliferatory peroksysomów (PPARγ), kinazę białkową aktywowaną przez 5' AMP (AMPK) oraz czynnik jądrowy 2 związany z czynnikiem erytroidalnym 2 (NRF2), jednocześnie hamując szlaki sygnałowe transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-β) i Wnt. Co ciekawe, większość roślin, o których podaje się, że zawierają RA i wykazują działanie przeciwzwłóknieniowe, należy do rodziny Lamiaceae. Sugeruje to, że RA jest składnikiem czynnym odpowiadającym za działanie przeciwzwłóknieniowe roślin Lamiaceae oraz że rośliny te są użytecznym źródłem RA. Podsumowując, gromadzące się dowody naukowe potwierdzają skuteczność RA i ekstraktów roślin Lamiaceae w łagodzeniu włóknienia oraz utrzymywaniu architektury strukturalnej i prawidłowych funkcji różnych narządów w warunkach patologicznych.