Baixar o aplicativoMais opções
PisaczekBusca
文APT-BR
Ervas e plantas

Strychnina jako lek?! Dawne farmakopee wpisywały ją na osłabienie i apetyt

Fontes: 4 · Artigo: 8 897 caracteres ↓

O que escrevem os especialistas em terapias naturais?

Henryk Różański

Strychninę stosowano m.in. na niedowłady, omdlenia, osłabienie, problemy z oddawaniem moczu i trawieniem, zaburzenia apetytu oraz problemy ze wzrokiem i słuchem.

„Zastosowanie strychniny w dawnej medycynie: – niedowłady mięśniowe, porażenia pochodzenia ośrodkowego, – impotencja, spadek popędu płciowego, – moczenie mimowolne i nocne, – osłabienie fizyczne i psychiczne, także w przebiegu chorób wyniszczających i zakaźnych, – podciśnienie, – zapaść, omdlenie, – zatrucia narkotykami i środkami nasennymi, – niedowidzenie siatkowate, stopniowa utrata wzroku wskutek zaniku nerwu wzrokowego, – niedosłyszenie pochodzenia błędnikowego, – atonia przewodu pokarmowego, – jadłowstręt, – zrezygnowanie, utrata siły walki z chorobą, depresja, poczucie “dołka psychicznego”, brak łaknienia, zaburzenia trawienia i pasażu treści pokarmowej; poczucie bezsilności w przebiegu choroby nowotworowej, – niechęć do wysiłku fizycznego i psychicznego, – zapalenie płuc.”
Henryk Różański

Strychninę stosowano także przy zatruciach pochodnymi kwasu barbiturowego, ale przytaczana opinia określała wcześniejsze używanie jej przy wszystkich zatruciach narkotykami jako błędne.

„Wg prof. Hano, strychnina był dawniej błędnie stosowana we wszystkich zatruciach narkotykami. Cytuję: “Obecnie, zresztą w dużej mierze z braku pikrotoksyny, używana jest strychnina w dużych dawkach 0,01-0,02 g, wstrzykiwanych podskórnie, domięśniowo lub nawet dożylnie, w ratowaniu chorych zatrutych pochodnymi kwasu barbiturowego.”
Henryk Różański

Strychninę podawano w chorobach zakaźnych przebiegających z zapaleniem serca.

„Strychnina była podawana w chorobach zakaźnych, przebiegających z zapaleniem sierdzia (myocarditis)/ Łowicki J.A., Brejtman M.J. 1937 r., Leszczyński R.J. 1931 r.). Jak podają Jochweds B. i Izgur Al. (1939 r.) większość autorów odmawia strychninie w zwykłych dawkach leczniczych – zdolności zwiększania napięcia mięśnia sercowego i siły jego skurczu.”
Henryk Różański

Niektóre dawne wskazania obejmowały zaburzenia widzenia, niedowłady, porażenia obwodowe i zaburzenia pęcherza, ale przytoczona ocena uznawała ogólną wartość leczniczą strychniny za niewielką.

„“ Przy niektórych niedoślepach i podwójnem widzeniu może strychnina przynieść niejaki pożytek, zresztą zaś nie ma wielkiej leczniczej wartości.” Gorzki smak strychniny jest wyczuwalny w stężeniu 1:60 000. Strychnina ma też właściwości przeciwgnilne (rzeczywiście pozostawione roztwory nie zakisają).”
Henryk Różański

Strychninę i preparaty kulczybowe uznawano za środki pobudzające odruchy, apetyt i trawienie oraz przeciwdziałające osłabieniu pracy jelit.

„Zwiększają wydzielanie soków trawiennych, wzmagają apetyt i trawienie, wzbudzają ruchy perystaltyczne przewodu pokarmowego, zapobiegają atonii jelit i zastojom kału (zaparciom). Regulują wypróżnienia. Wzmagają odruchową pobudliwość ośrodków płciowych, w rdzeniu kręgowym – zwiększają wzwód prącia i łechtaczki, nasilają doznania seksualne, aktywują libido, pogłębiają orgazm płciowy, ułatwiają wytrysk nasienia i stymulują skurcze pochwy.”
Henryk Różański

Dawne farmakopee opisywały nasiona kulczyby oraz jej wyciąg i nalewkę jako oficjalne preparaty.

„Oficjalnymi preparatami były Extractum Strychni i Tinctura Strychni. Nalewka kulczybowa – Tinctura Strychni (niem. Brechnusstinktur, fr. Teinture de noix vomique; ital. Tintura di noce vomica) zawierała nie mniej niż 0,25% alkaloidów i ok. 57-60% alkoholu.”
Henryk Różański

W polskiej farmakopei opisano sproszkowane nasiona kulczyby, azotan strychniny i nalewkę z nasion kulczyby.

„FP III zawiera opis także azotanu strychniny – Strychninum nitricum C21H22O2N2*HNO3 o m.cz. 397,4 – bezbarwne, bezwonne kryształy o bardzo gorzkim smaku. Azotan strychniny rozpuszcza się w 90 ml wody o temp. pokojowej, w 5 częściach wody wrzącej, w 70 ml spirytusu, niemal nie rozpuszcza się w eterze, chloroformie i dwusiarczku węgla.”
Henryk Różański

Strychnina była używana w wielu postaciach, m.in. jako azotan, siarczan i czysta strychnina.

„Strychnina była używana w medycynie w postaci octanu (Strychninym aceticum), siarczanu (Strychninum sulfuricum), kakodylanu (Strychninum kakodylicum), azotanu (Strychninum nitricum), chlorowodorku (Strychninum hydrochloricum), bromowodorku (Strychnicum hydrobromicum) i izowalerianianu (Strychninum isovalerianicum), ponadto w czystej postaci (Strychninum purum).”

O que dizem os estudos científicos do PubMed · Europe PMC?

Selecionamos 3 estudos com os melhores resultados positivos. É uma seleção, não uma revisão completa de todas as pesquisas.

Número total de estudos sobre este tema no PubMed: 90.

Objetivo do estudo: Celem niniejszego przeglądu jest przedstawienie wyczerpujących i istotnych informacji na temat wykorzystania oraz aktywności farmakologicznej Strychnos nux-vomica Linn. (Loganiaceae), stosowanej w leczeniu różnych chorób.

Resultados: Ze względu na różnorodność składników fitochemicznych roślina ta jest stosowana w leczeniu różnych zaburzeń. Jej działanie farmakologiczne zostało potwierdzone w odniesieniu do stanów zapalnych, zakażeń drobnoustrojowych, problemów żołądkowo-jelitowych, układu nerwowego, komórek kostnych, układów sercowo-naczyniowych, nowotworów i poziomu glukozy we krwi. Wykazuje również działanie przeciwutleniające i antyżerowe. Informacje na temat Strychnos nux-vomica, zebrane w niniejszym artykule przeglądowym, mogą być przydatne badaczom w naukowej weryfikacji jej tradycyjnych zastosowań w przyszłości.

Dinheiro para o estudonão informado
Os autores têm ligação com empresas?não informado
Um fabricante ajudou no estudo?não se sabe
Tipo de estudocomentário de outros estudos

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

Objetivo do estudo: Medycyna etniczna Tybetu jest znana na całym świecie zarówno ze względu na wysoką skuteczność, jak i wyjątkowe podłoże kulturowe. W tybetańskim systemie medycznym wiele trujących roślin jest powszechnie stosowanych w leczeniu różnych zaburzeń.

Resultados: W niniejszym artykule przeglądowym przedstawiono kilka reprezentatywnych gatunków roślin trujących pod kątem ich znaczenia w tradycyjnych tybetańskich praktykach leczniczych. Są to Aconitum pendulum, Strychnos nux-vomica, Datura stramonium i Anisodus tanguticus, których toksyczne składniki chemiczne, aktywność biologiczna i funkcje farmakologiczne omówiono w niniejszym artykule. Do najważniejszych toksyn należą akonityna, strychnina, skopolamina i anisodamina. Po odpowiedniej obróbce tybetańscy uzdrowiciele nadal stosują te toksyczne rośliny w celu łagodzenia bólu i z innych powodów.

Dinheiro para o estudogoverno, instituições públicas · National Natural Science Foundation of China, Ministry of Education of China, Beijing and State College Students’ Scientific Research and Entrepreneurial Action
Os autores têm ligação com empresas?não, segundo os autores
Um fabricante ajudou no estudo?NÃO
Tipo de estudocomentário de outros estudos

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

Objetivo do estudo: Strychnos nux-vomica L. należy do rodzaju Strychnos z rodziny Loganiaceae i rośnie na Sri Lance, w Indiach i Australii.

Resultados: W dalszych badaniach nad S. nux-vomica należy położyć nacisk na strategie izolacji ukierunkowane na aktywność biologiczną. Należy dokładniej zbadać jej działanie przeciwnowotworowe oraz przeprowadzić doświadczenia in vivo na zwierzętach, równolegle z badaniami in vitro. Należy zbadać aktywność farmakologiczną i toksykologię [Formula: see text]-tlenku strychniny oraz [Formula: see text]-tlenku brucyny, aby dogłębniej poznać mechanizm detoksykacji związany z obróbką.

Dinheiro para o estudonão informado
Os autores têm ligação com empresas?não informado
Um fabricante ajudou no estudo?não se sabe
Tipo de estudocomentário de outros estudos

“Não informado” não quer dizer que ninguém pagou — a base nem sempre registra.

Fontes (4)

O Pisaczek não julga quem tem razão. Mostra o que foi escrito e onde ler. Cada frase acima tem sua fonte.