Srebro koloidalne — naturalny antybiotyk czy niebezpieczny mit?

Cel badania: Ze względu na pojawianie się oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe potrzebne są nowe terapie alternatywne. Srebro stosowano w leczeniu zakażeń bakteryjnych już w starożytności ze względu na jego znane właściwości przeciwdrobnoustrojowe.

Wyniki: MIC90 CS wynosiło 4-8 mg/L dla wszystkich szczepów. CS działało bakteriobójczo w ciągu 24 h przy stężeniu 1× i 2× MIC wobec bakterii Gram-ujemnych oraz przy stężeniu 2× MIC wobec bakterii Gram-dodatnich, nie wpływając na przepuszczalność ich błon. Ponadto stwierdziliśmy, że po 24 h inkubacji CS istotnie zwiększało produkcję ROS u bakterii Gram-ujemnych w porównaniu z bakteriami Gram-dodatnimi. Łącznie wyniki te sugerują, że CS może być skutecznym leczeniem zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne i Gram-dodatnie MDR.

Cel badania: W ostatnich latach wzrosła liczba zakażeń skóry i tkanek miękkich (SSTI) wywołanych przez atypowe prątki, takie jak Mycobacterium abscessus i kompleks Mycobacterium avium intracellulare (MAIC). Obecne możliwości terapeutyczne są ograniczone, dlatego pilnie potrzebne są nowe i lepsze terapie.

Wyniki: Stężenie 3 ppm istotnie ograniczyło zakażenie M. abscessus w makrofagach. GSCS nie wykazywało cytotoksyczności wobec komórek HaCaT i fibroblastów napletka noworodków przy stężeniach < 3 ppm i czasie ekspozycji do 2 h. GSCS ma zatem potencjał do stosowania miejscowego w leczeniu SSTI wywołanych przez atypowe prątki.

Cel badania: Pojawianie się bakterii opornych na antybiotyki wymaga opracowania nowych związków przeciwdrobnoustrojowych, wśród których znajduje się srebro koloidalne (CS), mające silne właściwości bakteriobójcze i będące najbardziej obiecującymi nieorganicznymi nanocząstkami do leczenia zakaźnych chorób bakteryjnych. Jednak ich wytwarzanie może być powolne i uciążliwe.

Wyniki: aeruginosa. Podsumowując, przedstawiono nową, ekologiczną metodę syntezy stabilnego CS o dobrych profilach bezpieczeństwa i skuteczności, szczególnie wobec P. aeruginosa w postaci planktonicznej i biofilmowej. CS może znaleźć zastosowanie w leczeniu zakażeń klinicznych, w tym w kontekście CRS.

Cel badania: Srebro ma długą i intrygującą historię stosowania jako antybiotyk w opiece zdrowotnej nad ludźmi. Opracowano jego zastosowanie do oczyszczania wody, pielęgnacji ran, protez kostnych, rekonstrukcyjnej chirurgii ortopedycznej, urządzeń kardiologicznych, cewników i narzędzi chirurgicznych.

Wyniki: Srebro jest wchłaniane przez organizm człowieka i trafia do krążenia ogólnoustrojowego jako kompleks białkowy, a następnie jest usuwane przez wątrobę i nerki. Metabolizm srebra jest modulowany przez indukcję metalotionein i wiązanie z nimi. Kompleks ten ogranicza toksyczność komórkową srebra i przyczynia się do naprawy tkanek. Alergia na srebro jest znanym przeciwwskazaniem do stosowania srebra w urządzeniach medycznych lub tekstyliach o działaniu antybiotycznym.

Cel badania: Zakażenia zębów wywołane przez Streptococcus mutans i Enterococcus faecalis są głównymi przyczynami próchnicy i zakażeń kanałów korzeniowych ze względu na ich silną zdolność do tworzenia biofilmu we wszystkich grupach wiekowych.

Wyniki: mutans i E. faecalis. Badania mechanistyczne wykazały, że nanocząstki indukowały stres oksydacyjny, charakteryzujący się zwiększoną peroksydacją lipidów (MDA), obniżoną aktywnością enzymów antyoksydacyjnych (CAT i SOD) oraz wyciekiem białek i cukrów wewnątrzkomórkowych, co wskazuje na uszkodzenie błony. Ogólne wyniki pokazują, że CtAgNPs otrzymane zieloną syntezą wspomaganą mikroprzepływami skutecznie hamują wzrost i tworzenie biofilmu przez patogeny jamy ustnej, wskazując na ich potencjał jako ekologicznej strategii nanoterapeutycznej w zapobieganiu zakażeniom związanym z biofilmem zębowym i ich leczeniu.

Cel badania: W tym badaniu opracowano zrównoważoną metodę syntezy przeciwbakteryjnych nanocząstek srebra (AgNPs), wykorzystując wodne ekstrakty z cebuli, galangalu i kurkumy jako naturalne środki redukujące i stabilizujące, w warunkach otoczenia. Ekstrakty wykazywały aktywność antyoksydacyjną (32.52-59.89 %) oraz całkowitą zawartość związków fenolowych wynoszącą 2.26-4.03 mg GAE/g DW, co umożliwiło tworzenie AgNPs bez niebezpiecznych substancji chemicznych i ogrzewania.

Wyniki: Wszystkie próbki wykazywały MIC/MBC wynoszące 50 µg/mL wobec S. aureus, natomiast AgNPs otrzymane z cebuli były najskuteczniejsze wobec E. coli (MIC 200; MBC 400 µg/mL). Ekstrakty roślinne te są obiecującymi, niedrogimi surowcami biologicznymi do ekologicznej produkcji nanomateriałów.

Cel badania: Posidonia oceanica, endemiczna śródziemnomorska trawa morska, stanowi cenne źródło związków bioaktywnych i obfitą morską biomasę odpadową. W tym badaniu wykorzystano wodne ekstrakty ze świeżych (POV) i odpadowych (POD) liści P.

Wyniki: Badanie ostrej cytotoksyczności z wykorzystaniem Artemia salina wykazało umiarkowaną toksyczność po 24 godzinach, w zakresie od 63.3 ± 5.8% do 86.6 ± 5.8% dla AgNPs POV oraz od 73.3 ± 5.8% do 86.6 ± 5.8% dla AgNPs POD, co wskazuje na niższy profil toksyczności AgNPs POD. Co ważne, działanie toksyczne obserwowano przy stężeniach znacznie wyższych niż stężenia wymagane do uzyskania aktywności przeciwbakteryjnej i cytotoksycznej. Ogólnie AgNPs pochodzące z P. oceanica stanowią zrównoważone nanomateriały pochodzenia morskiego o obiecujących właściwościach antyoksydacyjnych, przeciwbakteryjnych i cytotoksycznych, co uzasadnia dalsze badania nad ich zastosowaniem w biomedycynie i biotechnologii.