Nawłoć jest określana jako oficjalny środek moczopędny i odkażający drogi moczowe.
„Oficjalnie jest to środek moczopędny i odkażający drogi moczowe. Dawki zwykle stosowane wg FP VI: doustnie dawka jednorazowa 6-12 g, w odwarach, dobowa 6-12 g, w odwarach. Surowiec pochodzi z gatunku Solidago virgaurea Linne (Asteraceae=Compositae), niem.”
Do wskazań nawłoci zaliczono stany zapalne i infekcje układu moczowego i płciowego.
„Wskazania do stosowania nawłoci: stany zapalne i infekcje układu moczowego i płciowego, kamica moczowa, choroby metaboliczne i z autoagresji immunologicznej (reumatyczne, toczeń, trądziki, łuszczyca), kuracje odtruwające, otyłość, cukrzyca, nadciśnienie, niewydolność krążenia, nieżyty przewodu pokarmowego.”
Saponiny nawłoci mogą ograniczać tworzenie biofilmu w układzie moczowym, a wyciągi wykazywały aktywność przeciw grzybom i bakteriom.
„Saponiny nawłoci zapobiegają tworzeniu biofilmu w układzie moczowym, wzmagają jego degradację, przez co mogą przyczyniać się do hamowania rozwoju grzybów i bakterii. Wykazano aktywność fungistatyczną i bakteriostatyczną wyciągów z nawłoci. In vitro wykazano aktywność antyoksydacyjną i przeciwrodnikową wodnych wyciągów z nawłoci pospolitej.”
Wyciągi z nawłoci pospolitej, kanadyjskiej i późnej mają zwiększać diurezę oraz działać przeciwzapalnie i rozkurczowo.
„Współczesne wyniki badań dowiodły, że wodne i wodno-alkoholowe wyciągi z nawłoci pospolitej, kanadyjskiej i późnej rzeczywiście zwiększają diurezę, wzmagają wydalanie chlorku sodu, mocznika, kwasu moczowego, wpływają przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo i rozkurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, układu oddechowego i moczowego.”
Ziele nawłoci opisano jako surowiec moczopędny, a jego działanie ma obejmować odkażanie układu moczowego.
„Ziele nawłoci – Herba Solidaginis jest klasycznym surowcem moczopędnym i oczyszczającym (odtruwającym) organizm. Do celów leczniczych można zastosować dwa gatunku nawłoci: nawłoć pospolitą – Solidago virga-urea L. oraz nawłoć kanadyjską Solidago canadensis L., z rodziny złożonych Compositae.”
Nawłoć pospolita i kanadyjska są wskazane jako gatunki stosowane leczniczo.
„Do celów leczniczych można zastosować dwa gatunku nawłoci: nawłoć pospolitą – Solidago virga-urea L. oraz nawłoć kanadyjską Solidago canadensis L., z rodziny złożonych Compositae. Polifenole i saponiny zawarte w surowcu tworzą związki kompleksowe z wieloma ksenobiotykami (substancjami obcymi dla ustroju, zbędnymi i szkodliwymi), czyniąc je łatwo rozpuszczalnymi w wodzie.”
Napar z nawłoci opisano jako moczopędny i polecany przy skłonności do zakażeń układu moczowo-płciowego.
„Napar z nawłoci to dobry środek moczopędny, przeciwkamiczy, oczyszczający nerki, odtruwający i czyszczący krew zarazem. Jak najbardziej polecam osobom mającym tendencje do kamicy moczowej i zakażeń układu moczowo-płciowego, ponadto przy przeroście gruczołu krokowego.”
Wskazania do preparatów nawłoci obejmują stany zapalne i zakażenia układu moczowego i płciowego.
„Wskazania do stosowania preparatów nawłoci są związane przede wszystkim z chorobami układu moczowego i chorobami metabolicznymi: stany zapalne i zakażenia układu moczowego i płciowego, kamica moczowa, nadciśnienie, stany zapalne i infekcje układu oddechowego, zatrucia, zaburzenia metaboliczne, cukrzyca, choroby reumatyczne, metaboliczne choroby skórne, dermatozy.”
Wyciągi wodne z nawłoci były zalecane przy przewlekłym zapaleniu nerek, a w chorobach urologicznych polecano łączyć ją z jałowcem i brzozą.
„Dr Gerhard Madaus zalecał wyciągi wodne z nawłoci przy chronicznym zapaleniu nerek, przeroście gruczołu krokowego, chorobach reumatycznych, cukrzycy, dychawicy oskrzelowej, chorobach gardła i skóry (egzema). W chorobach urologicznych polecał łączyć nawłoć z jałowcem i brzozą.”
가장 긍정적인 결과를 보인 연구 1건을 골랐습니다. 전체 연구를 모두 검토한 것이 아니라 선별한 것입니다.
PubMed에 있는 이 주제의 전체 연구 수: 3건.
결과: Na podstawie podgrupy pacjentów z ocenialnymi danymi mikrobiologicznymi (n = 122) zmniejszenie średniego wyniku sumarycznego trzech typowych objawów skorygowanego o ACSS wykazało istotną przewagę preparatu ziołowego nad placebo już po jednym dniu leczenia (p = 0.0086); w 7. dniu średnia różnica wynosiła -1.9 punktu w skali (p < 0.0001). Większa skuteczność preparatu ziołowego w 1. dniu wynikała głównie z różnicy we wskaźnikach odpowiedzi na objaw „dyzuria” (różnica między grupami: -29.4%, p = 0.0042). Ponadto istotnie mniej pacjentek w grupie otrzymującej badany preparat wymagało antybiotykoterapii (15.3% vs. 49.2%, p = 0.0001). Wyniki te potwierdzono w populacji zgodnej z zamiarem leczenia (ITT) (n = 200). Stałe połączenie ekstraktów z korzenia wilżyny, herbaty jawajskiej i ziela nawłoci miało przewagę nad placebo w zakresie łagodzenia objawów i zapobiegania stosowaniu antybiotyków u kobiet z zakażeniem dolnych dróg moczowych (uUTI).