النظام الغذائي والتغذيةBurczy w brzuchu na poście? Jedz od 11 do 19 i masz 16 godzin przerwy!
ماذا يكتب المتخصصون في العلاجات الطبيعية؟
Przykładowy plan to pominięcie śniadania, pierwszy posiłek o 13–14 i ostatni do 20, pod warunkiem dobrego samopoczucia rano i braku późniejszego przejadania się.
Podczas postu warto śledzić głód i wieczorne przejadanie się oraz odpowiednio zmieniać jedzenie i pory posiłków.
Ludzie różnią się tym, jak dobrze znoszą post, dlatego ważne jest obserwowanie reakcji organizmu.
Post 16/8 oznacza 16 godzin bez jedzenia i 8 godzin na posiłki, a okno jedzenia można dopasować do życia, pracy i obowiązków.
Przykładem 16/8 jest jedzenie od 11 do 19, po czym następuje 16 godzin bez jedzenia.
Codzienna przerwa od kolacji o 19 do śniadania o 7 trwa 12 godzin i jest opisana jako już niezły post.
Dozwolone napoje w czasie postu mogą się różnić; wymieniono wodę, herbatę, kawę i rosół.
Post przerywany jest określony jako zaawansowana metoda, która nie sprawdzi się u każdego.
Autor zaznacza, że dowody na korzyści postu przerywanego są ograniczone, a ludzie różnią się tolerancją postu.
ماذا تقول الدراسات العلمية من PubMed · Europe PMC؟
اخترنا 5 دراسات ذات أفضل النتائج الإيجابية. هذه مختارات وليست مراجعة كاملة لكل الأبحاث.
العدد الإجمالي للدراسات حول هذا الموضوع في PubMed: 95.
هدف الدراسة: W badaniu porównano post przerywany i rozłożone w czasie spożycie białka (IF-P) z dietą o ograniczonej kaloryczności korzystną dla serca (CR), dopasowaną pod względem spożycia energii i wydatku energetycznego związanego z aktywnością fizyczną, oceniając wpływ na masę ciała, całkowitą i trzewną masę tłuszczową oraz wskaźniki zdrowia kardiometabolicznego u dorosłych z otyłością.
النتائج: W obu grupach odnotowano spadek (p < 0.05) masy ciała, całkowitej i trzewnej masy tłuszczowej, ciśnienia krwi i stężenia lipidów oraz chęci jedzenia, a także wzrost odsetka beztłuszczowej masy ciała. IF-P przyniosło większe (p < 0.05) spadki masy ciała (-9% vs. -5%), całkowitej (-16% vs. -9%) i trzewnej (-33% vs. -14%) masy tłuszczowej oraz chęci jedzenia (-17% vs. 1%), a także większy wzrost odsetka beztłuszczowej masy ciała (6% vs. 3%) w porównaniu z CR. Te poprawy wystąpiły mimo podobnego całkowitego tygodniowego spożycia energii (IF-P, 9470 ± 550 vs. CR, 9095 ± 608 kcal/tydzień; p = 0.90) i wydatku energetycznego związanego z aktywnością fizyczną (IF-P, 300 ± 150 vs. CR, 350 ± 200 kcal/d; p = 0.79). IF-P i CR sprzyjają utracie masy ciała, poprawie składu ciała i zdrowia kardiometabolicznego oraz kontroli głodu, przy czym IF-P przynosi większe korzyści.
«غير مذكور» لا يعني أن أحدًا لم يدفع، فقاعدة البيانات لا تسجّل ذلك دائمًا.
هدف الدراسة: Codzienne ograniczenie kalorii (DCR) jest powszechną strategią dietetyczną służącą utracie masy ciała, ale prowadzi do adaptacji metabolicznych i behawioralnych, w tym nieadaptacyjnych zachowań żywieniowych i zaburzonej regulacji apetytu. Post przerywany (IMF) może łagodzić te skutki, zapewniając elastyczność diety podczas ograniczania podaży energii.
النتائج: Analizą objęto 165 dorosłych (średnia ± SD; wiek 42 ± 9 lat, BMI 34.2 ± 4.3 kg/m2, 74% kobiet), losowo przydzielonych do 4:3 IMF (n = 84) lub DCR (n = 81). Po 12 miesiącach wyniki dotyczące napadowego objadania się i niekontrolowanego jedzenia spadły w grupie 4:3 IMF, a wzrosły w grupie DCR (p < 0.01 dla różnic między grupami). Wśród osób stosujących 4:3 IMF większa utrata masy ciała wiązała się po 12 miesiącach ze spadkiem niekontrolowanego jedzenia (r = -0.27, p = 0.03) i jedzenia emocjonalnego (r = -0.37, p < 0.01) oraz wzrostem poznawczej kontroli jedzenia (r = 0.35, p < 0.01). W żadnym punkcie czasowym nie stwierdzono różnic między grupami pod względem zmian stężeń hormonów związanych z apetytem na czczo. W porównaniu z DCR, w grupie 4:3 IMF po 12 miesiącach zaobserwowano poprawę w zakresie napadowego objadania się i niekontrolowanego jedzenia. Może to częściowo wyjaśniać większą utratę masy ciała uzyskaną przy 4:3 IMF niż przy DCR. Przyszłe badania powinny analizować mechanizmy leżące u podstaw zmian zachowań żywieniowych przy 4:3 IMF oraz ich długoterminową trwałość.
«غير مذكور» لا يعني أن أحدًا لم يدفع، فقاعدة البيانات لا تسجّل ذلك دائمًا.
هدف الدراسة: Post w Ramadan polega na powstrzymywaniu się od jedzenia i picia w ciągu dnia przez 28-29 dni, stanowiąc naturalny model przedłużonego, przerywanego postu suchego. Nadal brakuje danych podłużnych opisujących zmiany głodu, pragnienia i nawodnienia w trakcie postu i w okresie powrotu do normalnego trybu.
النتائج: Głód znacznie zmniejszył się na początku Ramadanu i pozostawał stłumiony jeszcze miesiąc po Ramadanie (umiarkowany efekt, η2 = 0.067); spadek w obrębie płci był szybszy u kobiet (η2 = 0.098 vs. 0.038). Płeć różniła się istotnie tylko podczas pomiaru miesiąc po zakończeniu postu, kiedy kobiety zgłaszały większy głód (umiarkowany efekt, V Craméra = 0.21). Pragnienie stopniowo narastało, utrzymywało się na podwyższonym poziomie pod koniec postu, a następnie po jego zakończeniu spadło poniżej wartości wyjściowej sprzed Ramadanu (umiarkowany efekt, η2 = 0.071). Pora największego apetytu przesunęła się podczas Ramadanu i po jego zakończeniu wróciła do wartości wyjściowej (mały efekt, η2 = 0.052). Spożycie płynów wzrosło po Ramadanie, wcześniej u mężczyzn (mały efekt, η2 = 0.04). Znormalizowane spożycie było wyższe u kobiet przez cały czas w grupie muzułmańskiej oraz w 3 punktach czasowych w grupie kontrolnej. W grupie kontrolnej nie zaobserwowano porównywalnych zmian związanych z przejściem między okresami, choć odnotowano niewielki ogólny spadek głodu (mały efekt, η2 = 0.051).
«غير مذكور» لا يعني أن أحدًا لم يدفع، فقاعدة البيانات لا تسجّل ذلك دائمًا.
هدف الدراسة: Post przerywany (IF), obejmujący jeden dzień (IF1) lub dwa kolejne dni (IF2) w tygodniu, jest powszechnie stosowany w celu optymalnej utraty masy ciała. Nasze laboratorium wykazało wcześniej, że dieta IF1 połączona z rozłożonym w czasie spożyciem białka (P) przez 6 dni w tygodniu (4–5 posiłków dziennie w równych odstępach, około 30% dziennej energii z białka) znacząco zwiększa utratę masy ciała i poprawia skład ciała oraz zdrowie kardiometaboliczne u otyłych mężczyzn i kobiet.
النتائج: W obu grupach istotnie zmniejszyły się masa ciała, obwód talii, odsetek tkanki tłuszczowej, masa tłuszczowa, głód, ciśnienie krwi, stężenie lipidów i glukozy, a wzrósł odsetek beztłuszczowej masy ciała (p < 0.05). Jednak IF2-P przyniosło istotnie większe spadki masy ciała (-29%) i obwodu talii (-38%) niż IF1-P (p < 0.05) oraz wykazało wyraźną tendencję do większych spadków masy tłuszczowej, stężenia glukozy i poziomu głodu (p < 0.10), mimo podobnego całkowitego tygodniowego spożycia energii (EI) (IF1-P, 9058 ± 692 vs. IF2-P, 8389 ± 438 kcal/tydzień; p = 0.90), wydatku energetycznego (EE) (~ 300 kcal/dzień; p = 0.79) i reakcji hormonalnych (p > 0.10). Wyniki te przemawiają za krótkoterminowym stosowaniem IF1-P i IF2-P w celu optymalizacji utraty masy ciała oraz poprawy składu ciała, zdrowia kardiometabolicznego i kontroli głodu, przy czym IF2-P przynosi większe korzyści u kobiet i mężczyzn z nadwagą.
«غير مذكور» لا يعني أن أحدًا لم يدفع، فقاعدة البيانات لا تسجّل ذلك دائمًا.
هدف الدراسة: Jedzenie ograniczone czasowo (TRE) zyskało uwagę jako metoda utraty masy ciała i poprawy zdrowia kardiometabolicznego. Badanie Time-Restricted Intake of Meals (TRIM) było 12-tygodniowym randomizowanym badaniem żywieniowym o stałej podaży kalorii i równowadze energetycznej, porównującym 10-godzinne TRE ze zwyczajowym 16-godzinnym schematem jedzenia (UEP) u dorosłych z otyłością oraz stanem przedcukrzycowym lub cukrzycą typu 2 kontrolowaną dietą.
النتائج: Przeanalizowano dane 39 uczestników (19 TRE; 20 UEP), których średni (SD) wiek wynosił 60 (7) lat, a BMI 35.2 (6.0) kg/m2. Utrata masy ciała była podobna w obu grupach (2.7% TRE; 2.5% UEP). W obu grupach zwiększyła się kontrola jedzenia, a zmniejszyły się odhamowanie i głód. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic między grupami w zakresie zachowań żywieniowych, hormonów apetytu ani markerów zapalnych. Zarówno 10-godzinne TRE, jak i 16-godzinny UEP sprzyjały poprawie zachowań żywieniowych w warunkach umiarkowanej i równoważnej utraty masy ciała. Potrzebne są większe badania prospektywne, aby potwierdzić, czy występują klinicznie istotne różnice.
«غير مذكور» لا يعني أن أحدًا لم يدفع، فقاعدة البيانات لا تسجّل ذلك دائمًا.
ماذا يكتب أطباء الطب الجزيئي التقويمي؟
المصادر (12)
- prof. David Ludwig — Intermittent Fasting
- prof. David Ludwig — How (and When) to Intermittent Fast
- Bracia Rodzeń — Wiedza
- Bracia Rodzeń — Bracia Rodzeń
- Intermittent fasting and protein pacing are superior to caloric restriction for weight and visceral fat loss. · Obesity (Silver Spring) 2023
- Effects of 4:3 Intermittent Fasting on Eating Behaviors and Appetite Hormones: A Secondary Analysis of a 12-Month Behavioral Weight Loss Intervention. · Nutrients 2025
- When hunger and thirst part ways: a longitudinal comparison of men and women across the Ramadan fasting-recovery cycle, with non-fasting controls. · Front Nutr 2026
- Intermittent fasting two days versus one day per week, matched for total energy intake and expenditure, increases weight loss in overweight/obese men and women. · Nutr J 2022
- Time-Restricted Eating on Appetite and Inflammation in Adults With Obesity and Prediabetes: A Randomized Feeding Study. · Obesity (Silver Spring) 2026
- Orthomolecular Medicine News Service — A Clinician's Experience of 15 Years of Intermittent Fasting
- Orthomolecular Medicine News Service — Plenty of Food but not Plenty of Weight
- Orthomolecular Medicine News Service — GLP-1 Weight-Loss Drugs and Optic Nerve Risks: What Clinicians and Patients Should Know
Pisaczek لا يحكم على من هو المُحق. بل يعرض ما كُتب وأين تقرؤه. لكل جملة أعلاه مصدرها.